Als jongetje droomde ik van snelle auto’s, mooie
stereosets en andere aardse zaken. Net als veel van mijn generatiegenoten, de
Babyboomers. We werden nogal materieel opgevoed. Hard
studeren, hard werken en dan was materiële beloning je deel. Je bankrekening,
huis en auto waren de maatstaf van succes. Het was de geest van de tijd
en we, de mannen, raken dat niet meer kwijt denk ik. Natuurlijke is dat een heel generalistische benadering van de werkelijkheid, maar in grote lijnen wel conform de realiteit. De decennia na de oorlog
kenden in de westerse wereld, afgezien van een kleine crisis hier en daar, vooral een groeiende welvaart.
Iedereen kreeg het beter en men beloonde zich met allerlei aardse zaken als
auto’s, wasmachines, koelkasten, televisies, stereo’s, vakanties, enzovoort. Sommigen waren in staat
de jongensdromen, waar ik dit verhaal mee begon, te verwezenlijken. Voor de meesten bleven de extreme dromen, de Ferrari’s zal ik maar zeggen, onbereikbaar. Voor mij was dat niet anders en dat zal
vermoedelijk niet meer veranderen. Hieronder een voorbeeld van een icoon waar ik, bijna letterlijk, wakker van lag, de Alfa Romeo Montreal uit 1971. Wat een fenomenale styling, nog steeds.

Als je over materialisme goed nadenkt en je
dan realiseert wat er in de wereld allemaal mis is, dan moet een mens zich eigenlijk
schamen. Maar ja, we kunnen ook niet onafgebroken al het leed van de wereld op
onze schouders torsen. Bovendien als we geen dromen en passies hebben dan gaat
het vuur er toch uit? Een mens moet toch ook een ‘drive’ hebben, een doel? Het
geestelijk leven is waanzinnig belangrijk, zeker, maar een beetje materialisme
hoort er ook bij. Het mag toch ook wel eens gewoon leuk zijn? Goed en kwaad, Yin en
Yang.

De aanleiding voor dit blogje is een fiets. Ik kom er straks op terug. Die aanleiding zette mij wel aan het
denken over interesses en passies die mannen hebben op het materiële vlak. Het
is eigenlijk wel heel vaak te associëren met ‘machismo’, de behoefte van veel
mannen om hun mannelijkheid of superioriteit te tonen. Uit hele bescheiden
ervaring weet ik dat een ritje in een Italiaanse exoot, een sportwagen bedoel
ik, inderdaad wel een soort oergevoel los maakt. ‘Kijk mij eens, stelletje losers’. Het superieure
mannetjesdier met zijn ‘trophy car’ en misschien wel zijn ‘trophy wife’ er
naast. Hij wil dat aan de wereld laten zien en zijn opponenten laten weten wie
er de baas is. Voor veel mannen is die auto waarschijnlijk hetgeen wat dat
oerinstinct aanwakkert en een verlengstuk is van u weet wel wat.

Maar zo zijn er wel meer van die ‘verlengstukken’. Ze
zijn zonder uitzondering prijzig, tot op het vulgaire af en in veel gevallen
voor weinigen weggelegd. We kunnen ons daar druk om maken, maar vergeet niet
dat er veel mensen een inkomen van hebben. Bijvoorbeeld de Zwitserse horloge-industrie.
Door de dure Zwitserse Frank zit die op het moment in een dal, maar vertegenwoordigt
nog steeds een marktsegment van ruim 20 miljard euro aan directe omzet. Indirect
zorgt het er voor dat een belangrijk deel van de Zwitserse bevolking daar
boterhammen van eet. Niets mis mee volgens mij.

Dit stukje is luchtig bedoeld en is een ode aan de leuke
dingen van het leven. Daar had ik nou eens zin in. Niet al te serieus allemaal
dus. De aanleiding, hij komt echt nog, was de reden dat ik mijn gedachten liet
gaan over extreem mannenspul, ‘Toys for Boys’. Toen begon ik wat te zoeken op
internet en toen bedacht ik dat het leuk is om die toys eens op een rijtje te
zetten en te delen op mijn weblog. Het is een arbitrair overzicht en betreft
niet altijd het grootste, snelste of duurste speeltje, maar gewoon degene die
mij opvielen en die ik leuk vind. Ik heb er een
reisverhaaltje van gemaakt, een ‘Odyssee Grotesque’. Neem het, nogmaals, vooral
niet serieus, maar verwonder u slechts.

Italië
Ik zeg het wel vaker tegen J.: ‘Als ik de lotto win dan
vlieg ik linea recta naar Italië en laat ik mij in de beste en mooiste kleding
van de wereld hijsen.’ Ze kijkt mij dan meewarig aan want ik geef echt geen reet om kleding en loop er soms
bij als een halve zwerver. Als je maar niet voor gek loopt en het zit lekker,
vind ik het al gauw goed. Maar, surprise, hele dure, chique mooie Italiaanse
kleding vind ik echt heel erg gaaf. Een leuk pak van Brioni lijkt mij altijd wel
wat. Italië, ach ik heb het er al zo vaak over gehad. Wat een land en waar kun
je beter je weelde vieren dan in dit waanzinnige oord? Dus als het zover is en
we zien de miljoenen op onze bankrekening tegemoet schitteren, dan had ik al
een scenario in gedachten. J. mag natuurlijk ook shoppen. Zoveel als ze wil,
maar de dameszaken laat ik hier verder buiten beschouwing. ‘Toys for boys’ heet dit stukje tenslotte.

Brioni Vanquish II
We vliegen eerst maar eens naar Rome en pakken de taxi
naar Via Barberini nummer 79, het hoofdkantoor van Brioni. Het is een legendarisch merk wat sinds 1945 ‘Made-To-Measure’ kostuums maakt. Ik ga mij in goed gezelschap begeven: Richard Burton, Kirk Douglas, Henry Fonda, Clark Gable, Tyrone Power, Anthony Quinn, John Wayne, Matthew McConaughey, Leonardo DiCaprio, Joel and Ethan Coen, Orlando Bloom en nog heel veel meer. Ik laat mij een
Vanquish II kostuum aanmeten. Voor € 40.000,- ben ik dan helemaal het mannetje.
Brioni maakt mijn pak uiteraard op maat en het is pas over een paar weken klaar.
Maar ik kom er graag speciaal voor terug.

Testoni
Een paar mooie schoenen horen daar natuurlijk bij. We
nemen een binnenlandse vlucht naar Bologna. Daar is Testoni gevestigd. Het heeft de reputatie sinds 1929 de beste schoenen ter wereld te maken. Ze hebben vast wel
een leuk setje ‘pattas’ voor mij. Voor ruim € 30.000,- verwisselt een paar als hieronder van
eigenaar. Ik moet er ook later voor terug komen. Geeft niet, want Bologna is een fantastische stad. We kunnen dan trouwens ook nog even naar Modena om een vorkje te prikken bij Osteria Francescana, één van de beste restaurants ter wereld.

Ferrari LaFerrari
Mooi pak, gerse schoenen, daar horen natuurlijk een paar leuke wielen bij. Omdat
we in de buurt zijn nemen we een taxi naar Maranello. Daar is de Ferrari-fabriek gevestigd. De nieuwe LaFerrari Aperta is al uitverkocht, dus die 3,5 miljoen euro kan ik hier niet stukslaan. We verlaten de poort in een 488 Spider, een ‘gewone’ Ferrari. Voor € 280.000,- een koopje. Een fabuleuze auto die wordt beschouwd als de ‘benchmark’ voor de moderne sportwagen. Je kunt er alpenpassen mee op en af jagen, maar ook een boodschapje mee doen want de 488 is ook langzaam zeer dociel. Dat was vroeger wel anders met dit soort auto’s.

Een paar uurtjes later blazen we over de A1
Autostrada naar Milaan. Van de Carabinieri hebben we geen last. Een nieuwe Ferrari
moedigt de sterke hand hier alleen maar aan om gas te geven, haha. ‘Bella Machina’…

Wel jammer van de ‘Aperta’. Er is er nog geen één
afgeleverd, maar nu al worden prijzen van meer dan 5 miljoen euro genoemd voor
in ‘de handel’. O ja, het is een hybride met een totaal vermogen van 963 pk en
0-100 in ruim 2 seconden. Een Ferrari met een stekker. Eigenlijk vind ik hem helemaal niet zo mooi.

Alfa Romeo Giulia Quadrofoglio
Leuk hoor, zo’n Italiaanse volbloed maar echt handig is
het ook niet. Nee, dan pak ik, liever een praktische en niet al te grote auto. De
Ferrari blijft voor ‘er bij’, maar dat begrijpt u wel. Ik vind, afgezien van de
hard-core sportwagen, de sedan de mooiste autovorm. We gaan langs bij Alfa
Romeo in Milaan. Onder leiding van Sergio Marchionni, de nieuwe topman van de
Fiat-groep, ontwikkelde Alfa Romeo de nieuwe Giulia, een herinterpretatie van
de klassieker uit de jaren ’60. Ik kan er kort over zijn, het is een
meesterwerk van design en meer ‘ballen’ krijg je niet voor die centen.
De
Quadrofoglio genereert 510 pk en een koppel van 600 Nm uit een 2,9 liter
V6-blok met twee turbo’s. De aandrijving geschiedt via de achterwielen, in het
kader van oude tradities. Boenderen op de Autostrada, jagen op de Stelvio en ’s
avonds lekker relaxed over de Regionale naar het favoriete Ristorante.
Wat wil een mens nog meer? Dit automobiele meesterwerk is ook nog net compact
genoeg om te parkeren in een oude Europese binnenstad of parkeergarage in
Italië. Probeer dat laatste maar eens
met een S-klasse, A8 of 7-serie. Duur? Ach, zoals het bovenstaande duidelijk
maakt is dat relatief. In Nederland is de ‘vanaf prijs’ € 108.000,-. Je hebt er
niet eens een behoorlijk horloge voor. Volgend de autopers is het de eerste Alfa die echt mooi in elkaar zit. Dat is wel hard nodig, want als deze Alfa niet aanslaat bij het publiek, dan kan dat het einde van dit prachtige merk betekenen. We parkeren de Ferrari op een beveiligde
parkeerplaats en rijden met de Giulia naar de Italiaanse meren.

Riva Aquariva Super
Het is inmiddels wel duidelijk dat als je je geld uit
wilt geven dat je in Italië moet zijn. Met de Giulia rijden we naar Lago
d’Iseo, naar Riva. Om een sloepje te bestellen. Ik ben helemaal geen waterman. Ik
heb een enorme pesthekel aan zwemmen, zwembaden, stranden en eigenlijk alles
wat met veel mensen en water heeft te maken. Ik vind het allemaal niks. Zeilen,
surfen en dergelijke, het zit er ook allemaal niet in. Alhoewel ik die grote Volvo
Ocean zeilboten wel gaaf vind, dat dan weer wel. Als ik er maar niet op hoef te
zitten want dan zou ik zeven kleuren, enfin, u weet wel.
Maar wat ik wel durf en écht gaaf vind is om met een mooie speedboat over een
Italiaans meer te denderen. Geweldig. Dat gaan we dan natuurlijk doen met een
Riva. Ik denk dat ik over dit merk niets hoef uit te leggen, die kennen we
allemaal wel denk ik. De Aquariva Super lijkt het meest op het legendarische
Aquarama uit het begin van de jaren zestig. Met dat prachtige houten dek. De
Aquariva hebben we voor een tonnetje of acht. Mag geen naam hebben. De dieselmotor is van het Japanse
Yanmar, heeft 8 cilinders en kan 375 paarden beschikbaar maken. Wat een onwijze prachtboot.

Die Japanse motor is niet erg natuurlijk, maar vroeger hebben ze er welk eens een 12 cilinder Lamborghini benzinemotor ingeschroefd. Retevet toch? Zie de foto’s hieronder. Op de zwart-wit foto zit Ferruccio Lamborghini zelf. De boot was speciaal voor hem gebouwd.
Vacheron Constantin Tour-de-Ille
Mooi pak, gave schoenen, vette auto’s en een mooie sloep.
Daar hoort natuurlijk een leuk klokkie bij. We wippen even de grens over naar
Zwitserland, naar Lugano. Ik was vorig jaar in Luzern en zag er de rijke
Chinezen zich verdringen voor de etalages van de dure juweliers. Er stond echt
bewaking voor de deur om de toegang te reguleren. Wat die Chineesjes
allemaal uitgeven aan horloges is niet normaal. Maar ze hebben ook wel wat te
bieden op dit gebied, die Zwitsers. Mijn oog valt op een Vacheron-Constantin-Tour-de-Ille.
Oeps, ‘a little steep’, maar vooruit. Wat dat moet
kosten? Voor 1,5 miljoen euri weet ik alles.

The Balvenie – Aged 50 years
Tijd om te even te ontspannen want het was wel een erg enerverende dag. We reserveren een
nachtje in het vermaarde Villa D’Este aan het Comomeer. De plek van het
wereldberoemde ‘Concorso d’Eleganza Villa d’Este’, een ‘vintage’ autoshow.

Op het terras pakken we in de late nazomerzon nog een
lekker drankje. J. een mooie Amarone en ik laat een ‘The Balvenie’ malt whisky aanrukken. Het is een bijzondere dag, dus er komt een flesje van 50 jaar oud. Kost wel
37.000 pietermannen. Euro’s bedoel ik dan. Nou ja, we zijn toch bezig vandaag.
Het was een lange dag en na het fantastische avondeten aan het meer is het tijd voor ons bedje.

Nikon
We blijven nog een paar dagen in Italië en dan rijden we met de
Alfa naar huis. De Ferrari wordt door een speciale ‘valet’ service naar
Nederland gereden.

Ik ga, thuis gekomen, eerst maar eens naar mijn ‘man cave’.
Het is tijd voor het bewerken (post producie) van mijn foto’s. Had ik daar nog
niets over gezegd? Ik fotografeer al mijn hele leven met Nikon. Misschien moet ik maar
eens nadenken over een complete set.

Wat hierboven staat kost ongeveer € 75.000 euro, maar dan
is er niets te wensen meer over op fotografisch vlak. Foto’s bewerken, schrijven
en dergelijke doe ik meestal met een muziekje er bij. Omdat er zoveel te melden
valt over onbetaalbare High End audio en het daar al vaak genoeg over heb gehad, sla ik dat onderwerp hier maar even
over. High End Audio is bovendien totaal niet macho. De dure spullen staan in een huiskamer of op een ‘jongenskamer’ en men loopt er niet mee te koop. Kijk maar eens naar het ‘soort’ publiek op een High End audio show en u begrijpt u mij wel.

Specialized
Turbo S
Van alles wat hier boven is genoemd zijn we een heel
leven lang ver verwijderd gebleven. Gewoon omdat het voor ons, net als voor 99,99%
van de mensheid, niet te betalen is. Dat is niet erg want we hebben nooit mogen
klagen. Stel je voor, we hadden ons moeten schamen. Maar af en toe dromen we
natuurlijk we wel eens weg en dat geeft natuurlijk niet. Maar we zijn wel ouder en wijzer en we weten dat de kans dat we die lotto gaan winnen steeds kleiner wordt. Jandorie.

Maar! Wat zie ik daar in Oostenrijk een paar jaar terug?
Een elektrische mountainbike. Wauw, dat is gaaf. Ik maak een praatje met de
eigenaar. Hij is wild enthousiast over zijn stalen ros. Hij is een man van een
jaar of vijftig en kan nu eindelijk de paswegen van zijn land bedwingen. Het
lijkt mij fantastisch, maar de fiets blijkt peperduur en ik vergeet het
eigenlijk weer.

Mijn vrouw J. krijgt acht jaar geleden een nieuwe heup op
haar 45e. Veel te jong en in Nederland weigert men de heup te vervangen op haar
leeftijd, terwijl ze bijna niet meer kan lopen. In België doen ze niet moeilijk
en ze heeft in no time een ‘Hip Resurfacing’ en na zes weken loopt ze als
Kievit. Ze besluit een elektrische fiets te kopen. Het ontlast haar heup en
geeft haar toch de mogelijkheid te bewegen en lekker buiten te zijn. Ze gebruikt de
fiets tot op de dag van vandaag ook voor woon-werk verkeer (13 km
per dag). De hoon die zij over zich heen kreeg in het begin was echt bijna lachwekkend, niet gewoon. Mensen zijn echt ongelofelijk ‘narrow minded’. We zijn inmiddels een tijd
verder en de elektrische fietsen zijn niet aan te slepen. Terecht, want het is
een zaligheid en stimuleert fietsen en bewegen enorm. Het is namelijk
onwijs LEUK! Voor de duidelijkheid heren en dames cynici: je moet gewoon
trappen anders val je om. Het is een heerlijke steun in de rug en je gaat
lekker vlot tot keihard. Het blijkt een enorme stimulans voor veel mensen om weer
te bewegen en buiten te zijn. De toekomst is natuurlijk dat je de fiets oplaadt
bij je eigen zonnecel-oplader. Kwestie van tijd.

Ik fiets al mijn hele leven, net als iedere Nederlander.
Maar ik maakte er ook nog een beetje een sport van. Tot ongeveer mijn 40e
deed ik ongeveer twee keer per week mijn rondje door de polder. Met de geboorte
van Stijn kwam de klad er in. Ik ging na enige tijd wel zeer fanatiek squashen,
maar daar stopte ik ook na een paar jaar mee vanwege rugblessures. Na onze
verhuizing in 1999 kwam ik in aanraking met Hugo, de buurman van twee huizen
verder. Een onwijs aardige en gezellige vent en een sportman van het zuiverste
water. We pikten samen het fietsen weer op en hebben dat een paar jaar gedaan
tot dat de lange werkdagen mij parten gingen spelen. Ik was vaak klokje rond van huis en met het ouder worden was ik ’s avonds gewoon te
moe.

Alhoewel ik een heel fijne Trek Mountain/Hybride fiets
heb, schaam ik mij te zeggen dat ik de laatste jaren de fiets veel te weinig en onregelmatig heb gebruikt. Tot een maand of twee terug. Ik zou gaan stoppen met roken en
voorzag dat dat wel wat te weeg zou brengen. Ik bereidde me alvast voor door
een beetje te gaan fietsen.
Het stoppen met roken betekende een
fysieke aardverschuiving die ik niet had zien aankomen. Het is de staat waar ik mij nu in bevind. Ik ben
kortademig, ben meer dan 7 kilo aangekomen in een paar weken en ben na drie
maanden een ‘overweight’ fysiek wrak. 100% het tegenovergestelde van
wat ik had verwacht. Mijn hele lichaam en stofwisseling maakt een shock door en
die extra kilo’s zijn echt rampzalig. Maar ik moet fietsen. Iets anders gaat gewoon
niet. Alle andere activiteiten zijn te belastend voor de ledematen en gewrichten en zijn door mijn huisarts nadrukkelijk verboden. Eerst afvallen.

Als het hard waait dan is fietsen op dit moment gewoon een
pijnlijke exercitie. Te lang tegen de wind in levert een beurs SI gewricht op. Bovendien vind ik tegen de harde wind in fietsen onwijs vervelend.
Altijd gevonden en dat is het eufemisme van de eeuw. Ik geniet van een lome zomeravond zonder wind. Ik pak dan rond elf uur de fiets en geniet dan van een polderitje zonder wind, zalig!

Ik herinnerde mij opeens de mountainbike in Oostenrijk en dacht ook aan J’s. fiets. Dat werd dus de aanleiding van deze blog. Ik besloot wat te zoeken naar die powerfietsen op internet en stuitte op de ‘Specialized
Turbo S’. Wat een waanzinnige E-bike is dat. Het is een z.g. Power Bike of ook
wel Pedelec genoemd en heeft een wat andere technologie dan een gewone E-bike.
Ze kunnen maximaal 45 kilometer per uur. Een geil apparaat, maar krankzinnig
duur eigenlijk. Ruim 5 mille. Voor een fiets!

Ik zag deze
week de Specialized ook in de fietsenzaak waar ik altijd kom en het zaadje was
geplant… Een E-bike! Geweldig. Die gaat er gewoon komen. Eindelijk iets waar ik
van kan dromen én die ik, na een tijdje sparen, op enig moment wel kan betalen.

Na wat verder te lezen kwam ik tot de conclusie dat 45 eigenlijk veel te hard is. Zeker als je een dagje ouder wordt, dan moet ik daar realistisch in zijn. De Nederlandse overheid denkt er ook zo over en gaat zo’n fiets beschouwen als een brommer per 1 januari 2017. Dus kenteken, rijbewijs en zo’n belachelijke brommerhelm. Dat gaat hem niet worden dus.

Ik heb dus besloten dat De Powerbike te laten voor wat het is. Een gewone E-bike ondersteunt tot 25 km/uur en dat is hard zat bij gewoon trainen. Berg af kun je dan altijd harder als je wilt. De E-bikes zien er
tegenwoordig schitterend uit. Geweldige technologie en je hebt ze in alle
soorten en maten. Als ik er een heb dan kan ik eindelijk weer eens lekker
fietsen als het hard waait. Of een tochtje in de Ardennen maken. Wat een
geweldig vooruitzicht. Ik ga mij er eens in verdiepen. Fantastisch toch?