Onze korte vakanties brengen wij graag bij de oosterburen
door, dat is geen nieuws. J. was dit jaar al in Israël geweest en ik zou nog
een week gaan wandelen in de Alpen met K. Dus een weekje samen naar Duitsland,
net als vorig jaar, zagen we wel zitten. Vriend P. loopt mij al een paar jaar
te pushen eens naar het hotel-pension van zijn vrienden Peter en Jacqueline te
gaan in de Harz. Dit stel uit Den Haag besloot
een paar jaar geleden het roer helemaal om te gooien. Zoals in het TV programma
‘Ik vertrek’. Het zijn motorliefhebbers en het idee voor een ‘motorpension’ zat
al een aantal jaren in hun hoofd. In mei 2012 was het zover. Na een jaar
voorbereiden en verbouwen, begonnen zij toen met hun ‘Pension Der Tourstop’. P. had mij
natuurlijk geïnformeerd dat het hotel een echte pleisterplaats voor
motorrijders was. Ik had het voor kennisgeving aangenomen. Het zal wel. Of de pensiongasten
nou met de motor of met de auto komen, wat maakt dat nou uit? Nou, dat maakt
dus wél uit.

Onze rit ging soepel. Het einde van de zomervakantie was
in zicht en we hadden geen enkele file of ‘Baustelle’ waar we vast kwamen te
staan. Äpfelchen-Eichen. Het was bovendien de laatste grote rit met de Ford
Focus want over een week was het einde oefening met de job en dus ook de
leaseauto. We mochten van de baas nog gebruik maken van de Focus en van dat
aanbod hebben we goed en zeer dankbaar gebruik gemaakt.

Het is vanuit de Randstad ongeveer 500 kilometer rijden en
in de loop van de middag kwamen we al aan. ‘Pension Der Tourstop’ ligt in een
klein buurtschap in een bosrijk dal. We werden hartelijk onthaald door Peter en
Jacqueline. Het was bewolkt maar niet koud en we gingen buiten zitten onder de
grote veranda. Er zaten twee andere mensen en het was nog stil, maar al snel
druppelde de motorrijders binnen en rond een uur of zes was het
parkeerterreintje achter het pension ruim gevuld met Honda’s, Harley’s,
Kawasaki’s en vele andere merken. Wat doe je in een gewoon hotelletje? Je gaat
eens de buurt verkennen, je eet ergens een hapje, kuiert nog wat rond, misschien
nog een drankje aan de hotelbar en dan is het meestal ‘Schluss’. Niet bij de
motorrijders. We zaten tot middernacht allemaal buiten onder de veranda. Gezellig praten, lachen, eten en bierelieren. Het
was voor ons een openbaring van de eerste orde.
Misschien troffen we het, maar
dit was echt geweldig. Wel vogels van zeer verschillende pluimage. Van
pensionado’s met veel geld op een Honda Gold Wing tot jonger volk met
bescheidener ‘fietsen’. Wat echt ontzettend opviel was de pretentieloze en
onwaarschijnlijk goeie sfeer onder al die bikers. Echt super. Dick en Dick
waren er ook. Zwagers uit Drenthe van 60 en 65 jaar, ieder op een Harley. ‘Grote
Dick’ van 2 meter plus met een enorme bierpens en tattoos en kleine Dick,
‘Dickie’. Dickie was drie turven hoog en had de energie van een 11-jarige met
ADHD. Onwijs gelachen met die kerels. Ze sliepen op één kamer. Grote Dick, te
lang voor het bed, slaapt altijd op zijn rug met een zuurstofmasker op zijn gezicht en een pomp op het nachtkastje. Kleine Dickie ligt dan te knorren op het bedje wat er
naast staat. Twee ruige Harley-mannen. Wij vonden dat een totaal hilarisch beeld, echt om je gek te lachen…

Peter en Jacqueline bleken echt een fantastische gastheer
en gastvrouw te zijn. Geen moment kwam iemand iets te kort en ze waren er ook
heel de avond bij en onderdeel van de ‘familie’. De eerste avond maakten ze
‘Nasi’ voor iedereen en de andere avonden kon je, als je dat wilde, er ook eten.
Het ontbijt was uiteraard super. De kamertjes zijn niet echt groot in
‘Tourstop’, maar schoon en functioneel. Maar wat werken die mensen hard zeg,
bijna 24/7.

Mijn andere openbaring bleek Veltins. Peter vroeg de
eerste avond: ”Wie wil er bier waar je geen hoofdpijn van krijgt?”. Ik stak
gelijk mijn hand op. Ik kan helemaal niet (meer) tegen bier. Eentje en dan ben
ik klaar. Als ik er meer ga drinken dan word ik gewoon ziek. Maar Peter was
stellig. Gemaakt onder het regime van het ‘Reinheitsgebot’ en je krijgt er
beslist geen koppijn van. De eerste beviel echt heel goed. De tweede ook en,
nou ja, ik heb er die paar dagen ruim 20 gedronken. Heerlijk gewoon. Fris, dorstlessend
en met een klein ‘bittertje’ en, verdomd, ik kreeg er geen hoofdpijn van. Ongelofelijk.
Veltins is ook bij Appie te koop en deze week bij de Lidl in de aanbieding nota
bene. Echt een ontdekking voor mij waar ik heel erg blij mee ben. Ik drink
normaliter eigenlijk alleen koffie en karnemelk en nu heb ik in ieder geval
iets er bij wat ik echt lekker vindt.

In het naburig Lautenthal aten we nog bij ‘Der Harzer Schnitzelkönig
XXL’. Het laat zich wel raden wat voor restaurant dat was. Maar, echt waar, de
schnitzels zijn er van uitzonderlijk goede kwaliteit en het mag ook een
kleintje zijn. Al met al was deze week een klein feestje voor geest en de
innerlijke mens. Mijn diëtiste zal niet blij zijn. Alhoewel, we hebben toch wel
42 kilometer gelopen en misschien, heel misschien, is er een onsje af.

De Harz is het meest noordelijk gelegen middelgebergte
van Duitsland. Het hoogste punt is ‘Der Brocken’ van 1141 meter hoog. Het is
een redelijke geïsoleerde berg en vanwege de relatief noordelijke breedtegraad,
ligt de boomgrens op ongeveer 1000 meter. De top is dus kaal en bij helder weer
vanaf ver zichtbaar. De enorme zendmast op de top is trouwens nog meer in het
oog springend. Het klimaat op de Brocken is vergelijkbaar met dat van ongeveer
2000 meter hoogte in de Alpen. De gemiddelde jaartemperatuur is 3,5 graad celsius
en het aantal dagen met sneeuw is 120. De temperatuur zakt in de winter tot
meer dan 25 graden onder nul en de hoogste neerslagcijfers en windsnelheden van
Europa worden hier gemeten. Daar moest ik uiteraard naar toe, dat begrijpt u. Ik
had dat als ‘must’ benoemd, net als het plaatsje Quedlinburg en de Teufelsmauer.
Ik had nog een paar bezienswaardigheden uitgezocht en verder zouden we het wel
zien.

De Harz ligt voor ongeveer de helft in het voormalige
Oost-Duitsland en dat is de reden dat het er toch wel anders uit ziet dan
elders in Duitsland. De bouw van traditionele huizen en kerken doet meer denken
aan Baltische staten en Rusland bijvoorbeeld. In de Harz is eigenlijk
nauwelijks economische activiteit en het heuvelachtige, soms bergachtige en bosrijke
landschap, wordt alleen onderbroken door dorpen, plaatsjes en stuwmeren. Het is
niet enorm spectaculair, maar gewoon mooi en zalig rustig, behalve op de
Brocken… Ik wilde graag de berg op met het beroemde antieke smalspoor-treintje
van de ‘Brockenbahn’. Met de auto kun je de berg niet op en 22 kilometer heen
en weer naar de top, grotendeels door bos, daar hadden we geen zin in.
Misschien was dat toch een beter idee geweest, want het was een regelrechte
bezoeking. Het duurde fokking uren en de trein was voller dan een
sardineblikje. Bovendien was het inmiddels bloedheet. Niet doen dus, de
Brockenbahn. Althans niet op een mooie zomerse dag. Boven gekomen namen we een
kop soep en wandelden we wat rond. Al snel waren de massa’s aan het oog
onttrokken. Absoluut een schitterend uitzicht en de Brocken is de term
‘berg’ echt wel waardig. Het schijnt bij
ideale omstandigheden dat je meer dan 200 kilometer ver kunt zien.

Wikipedia: ‘Van 1945 tot april 1947 was de berg bezet
door Amerikaanse troepen. Vanaf 1961 wordt de berg, welke in het grensgebied
van de DDR en de Bondsrepubliek Duitsland lag, tot militaire zone verklaard. De
bergtop wordt omgebouwd tot een vesting en door het Sovjetleger en de Stasi
voor bewakings- en spionagedoeleinden gebruikt. Met de Duitse Hereniging werden
vanaf 1990 de militaire voorzieningen verwijderd. De Brocken kan sindsdien weer
door iedereen bezocht worden.’

Op de top van de berg staan een aantal bouwwerken. Er
hebben er meerdere gestaan waarvan er door de decennia en oorlogen heen ook
weer veel zijn gesneuveld. Het meest opvallende is de 123 meter hoge zendmast,
een ‘landmark’ wat van grote afstand overal in de Harz en daar buiten met het
blote oog zichtbaar is.

Net als bij andere reisjes in het goed geregelde Noord-Europa
is er meestal weinig te melden in de zin van leuke anekdotes. Voor de mooie
reisverhalen moet je naar het zuiden en/of verder. Ik beperk mij dus met te melden dat wij ook in deze streek weer
werden verrast met onverwachte fraaie stukken natuur en prachtige dorpen en
stadjes. Het klimaat is continentaal en dus veel minder veranderlijk dan bij
ons. De eerste dag was bewolkt, maar de rest van de dagen waren warm tot zeer
warm. Op donderdag hadden we in Quedlinburg zelfs een echte luchttemperatuur
van 41 graden!

O ja, de sterrenhemel: wauw, zelden zo’n knetterend
heldere melkweg gezien. Een aanrader dus, de Harz? Ja, maar je moet wel van
wandelen houden, geen grote spektakels verwachten en een ‘sucker’ zijn voor
middeleeuwse dorpjes. En grote schnitzels.

De foto’s: http://pictures.stoneageimages.com/#!album-63