Blog Image

S T O N E A G E I M A G E S

2016 – DUITSLAND – DER HARZ

REIZEN Posted on Mon, September 19, 2016 21:59:45

Onze korte vakanties brengen wij graag bij de oosterburen
door, dat is geen nieuws. J. was dit jaar al in Israël geweest en ik zou nog
een week gaan wandelen in de Alpen met K. Dus een weekje samen naar Duitsland,
net als vorig jaar, zagen we wel zitten. Vriend P. loopt mij al een paar jaar
te pushen eens naar het hotel-pension van zijn vrienden Peter en Jacqueline te
gaan in de Harz. Dit stel uit Den Haag besloot
een paar jaar geleden het roer helemaal om te gooien. Zoals in het TV programma
‘Ik vertrek’. Het zijn motorliefhebbers en het idee voor een ‘motorpension’ zat
al een aantal jaren in hun hoofd. In mei 2012 was het zover. Na een jaar
voorbereiden en verbouwen, begonnen zij toen met hun ‘Pension Der Tourstop’. P. had mij
natuurlijk geïnformeerd dat het hotel een echte pleisterplaats voor
motorrijders was. Ik had het voor kennisgeving aangenomen. Het zal wel. Of de pensiongasten
nou met de motor of met de auto komen, wat maakt dat nou uit? Nou, dat maakt
dus wél uit.

Onze rit ging soepel. Het einde van de zomervakantie was
in zicht en we hadden geen enkele file of ‘Baustelle’ waar we vast kwamen te
staan. Äpfelchen-Eichen. Het was bovendien de laatste grote rit met de Ford
Focus want over een week was het einde oefening met de job en dus ook de
leaseauto. We mochten van de baas nog gebruik maken van de Focus en van dat
aanbod hebben we goed en zeer dankbaar gebruik gemaakt.

Het is vanuit de Randstad ongeveer 500 kilometer rijden en
in de loop van de middag kwamen we al aan. ‘Pension Der Tourstop’ ligt in een
klein buurtschap in een bosrijk dal. We werden hartelijk onthaald door Peter en
Jacqueline. Het was bewolkt maar niet koud en we gingen buiten zitten onder de
grote veranda. Er zaten twee andere mensen en het was nog stil, maar al snel
druppelde de motorrijders binnen en rond een uur of zes was het
parkeerterreintje achter het pension ruim gevuld met Honda’s, Harley’s,
Kawasaki’s en vele andere merken. Wat doe je in een gewoon hotelletje? Je gaat
eens de buurt verkennen, je eet ergens een hapje, kuiert nog wat rond, misschien
nog een drankje aan de hotelbar en dan is het meestal ‘Schluss’. Niet bij de
motorrijders. We zaten tot middernacht allemaal buiten onder de veranda. Gezellig praten, lachen, eten en bierelieren. Het
was voor ons een openbaring van de eerste orde.
Misschien troffen we het, maar
dit was echt geweldig. Wel vogels van zeer verschillende pluimage. Van
pensionado’s met veel geld op een Honda Gold Wing tot jonger volk met
bescheidener ‘fietsen’. Wat echt ontzettend opviel was de pretentieloze en
onwaarschijnlijk goeie sfeer onder al die bikers. Echt super. Dick en Dick
waren er ook. Zwagers uit Drenthe van 60 en 65 jaar, ieder op een Harley. ‘Grote
Dick’ van 2 meter plus met een enorme bierpens en tattoos en kleine Dick,
‘Dickie’. Dickie was drie turven hoog en had de energie van een 11-jarige met
ADHD. Onwijs gelachen met die kerels. Ze sliepen op één kamer. Grote Dick, te
lang voor het bed, slaapt altijd op zijn rug met een zuurstofmasker op zijn gezicht en een pomp op het nachtkastje. Kleine Dickie ligt dan te knorren op het bedje wat er
naast staat. Twee ruige Harley-mannen. Wij vonden dat een totaal hilarisch beeld, echt om je gek te lachen…

Peter en Jacqueline bleken echt een fantastische gastheer
en gastvrouw te zijn. Geen moment kwam iemand iets te kort en ze waren er ook
heel de avond bij en onderdeel van de ‘familie’. De eerste avond maakten ze
‘Nasi’ voor iedereen en de andere avonden kon je, als je dat wilde, er ook eten.
Het ontbijt was uiteraard super. De kamertjes zijn niet echt groot in
‘Tourstop’, maar schoon en functioneel. Maar wat werken die mensen hard zeg,
bijna 24/7.

Mijn andere openbaring bleek Veltins. Peter vroeg de
eerste avond: ”Wie wil er bier waar je geen hoofdpijn van krijgt?”. Ik stak
gelijk mijn hand op. Ik kan helemaal niet (meer) tegen bier. Eentje en dan ben
ik klaar. Als ik er meer ga drinken dan word ik gewoon ziek. Maar Peter was
stellig. Gemaakt onder het regime van het ‘Reinheitsgebot’ en je krijgt er
beslist geen koppijn van. De eerste beviel echt heel goed. De tweede ook en,
nou ja, ik heb er die paar dagen ruim 20 gedronken. Heerlijk gewoon. Fris, dorstlessend
en met een klein ‘bittertje’ en, verdomd, ik kreeg er geen hoofdpijn van. Ongelofelijk.
Veltins is ook bij Appie te koop en deze week bij de Lidl in de aanbieding nota
bene. Echt een ontdekking voor mij waar ik heel erg blij mee ben. Ik drink
normaliter eigenlijk alleen koffie en karnemelk en nu heb ik in ieder geval
iets er bij wat ik echt lekker vindt.

In het naburig Lautenthal aten we nog bij ‘Der Harzer Schnitzelkönig
XXL’. Het laat zich wel raden wat voor restaurant dat was. Maar, echt waar, de
schnitzels zijn er van uitzonderlijk goede kwaliteit en het mag ook een
kleintje zijn. Al met al was deze week een klein feestje voor geest en de
innerlijke mens. Mijn diëtiste zal niet blij zijn. Alhoewel, we hebben toch wel
42 kilometer gelopen en misschien, heel misschien, is er een onsje af.

De Harz is het meest noordelijk gelegen middelgebergte
van Duitsland. Het hoogste punt is ‘Der Brocken’ van 1141 meter hoog. Het is
een redelijke geïsoleerde berg en vanwege de relatief noordelijke breedtegraad,
ligt de boomgrens op ongeveer 1000 meter. De top is dus kaal en bij helder weer
vanaf ver zichtbaar. De enorme zendmast op de top is trouwens nog meer in het
oog springend. Het klimaat op de Brocken is vergelijkbaar met dat van ongeveer
2000 meter hoogte in de Alpen. De gemiddelde jaartemperatuur is 3,5 graad celsius
en het aantal dagen met sneeuw is 120. De temperatuur zakt in de winter tot
meer dan 25 graden onder nul en de hoogste neerslagcijfers en windsnelheden van
Europa worden hier gemeten. Daar moest ik uiteraard naar toe, dat begrijpt u. Ik
had dat als ‘must’ benoemd, net als het plaatsje Quedlinburg en de Teufelsmauer.
Ik had nog een paar bezienswaardigheden uitgezocht en verder zouden we het wel
zien.

De Harz ligt voor ongeveer de helft in het voormalige
Oost-Duitsland en dat is de reden dat het er toch wel anders uit ziet dan
elders in Duitsland. De bouw van traditionele huizen en kerken doet meer denken
aan Baltische staten en Rusland bijvoorbeeld. In de Harz is eigenlijk
nauwelijks economische activiteit en het heuvelachtige, soms bergachtige en bosrijke
landschap, wordt alleen onderbroken door dorpen, plaatsjes en stuwmeren. Het is
niet enorm spectaculair, maar gewoon mooi en zalig rustig, behalve op de
Brocken… Ik wilde graag de berg op met het beroemde antieke smalspoor-treintje
van de ‘Brockenbahn’. Met de auto kun je de berg niet op en 22 kilometer heen
en weer naar de top, grotendeels door bos, daar hadden we geen zin in.
Misschien was dat toch een beter idee geweest, want het was een regelrechte
bezoeking. Het duurde fokking uren en de trein was voller dan een
sardineblikje. Bovendien was het inmiddels bloedheet. Niet doen dus, de
Brockenbahn. Althans niet op een mooie zomerse dag. Boven gekomen namen we een
kop soep en wandelden we wat rond. Al snel waren de massa’s aan het oog
onttrokken. Absoluut een schitterend uitzicht en de Brocken is de term
‘berg’ echt wel waardig. Het schijnt bij
ideale omstandigheden dat je meer dan 200 kilometer ver kunt zien.

Wikipedia: ‘Van 1945 tot april 1947 was de berg bezet
door Amerikaanse troepen. Vanaf 1961 wordt de berg, welke in het grensgebied
van de DDR en de Bondsrepubliek Duitsland lag, tot militaire zone verklaard. De
bergtop wordt omgebouwd tot een vesting en door het Sovjetleger en de Stasi
voor bewakings- en spionagedoeleinden gebruikt. Met de Duitse Hereniging werden
vanaf 1990 de militaire voorzieningen verwijderd. De Brocken kan sindsdien weer
door iedereen bezocht worden.’

Op de top van de berg staan een aantal bouwwerken. Er
hebben er meerdere gestaan waarvan er door de decennia en oorlogen heen ook
weer veel zijn gesneuveld. Het meest opvallende is de 123 meter hoge zendmast,
een ‘landmark’ wat van grote afstand overal in de Harz en daar buiten met het
blote oog zichtbaar is.

Net als bij andere reisjes in het goed geregelde Noord-Europa
is er meestal weinig te melden in de zin van leuke anekdotes. Voor de mooie
reisverhalen moet je naar het zuiden en/of verder. Ik beperk mij dus met te melden dat wij ook in deze streek weer
werden verrast met onverwachte fraaie stukken natuur en prachtige dorpen en
stadjes. Het klimaat is continentaal en dus veel minder veranderlijk dan bij
ons. De eerste dag was bewolkt, maar de rest van de dagen waren warm tot zeer
warm. Op donderdag hadden we in Quedlinburg zelfs een echte luchttemperatuur
van 41 graden!

O ja, de sterrenhemel: wauw, zelden zo’n knetterend
heldere melkweg gezien. Een aanrader dus, de Harz? Ja, maar je moet wel van
wandelen houden, geen grote spektakels verwachten en een ‘sucker’ zijn voor
middeleeuwse dorpjes. En grote schnitzels.

De foto’s: http://pictures.stoneageimages.com/#!album-63



UNDERWORLD ‎– HEINEKEN MUSIC HALL – 30 JANUARI 2008

MUZIEK Posted on Mon, September 19, 2016 20:36:14

Een aantal jaren terug stelden we in onze vriendenkring
een eigen top 10 van Live concerten op. Een ‘best of’ van concerten waar we
ooit zelf waren geweest. Ik publiceerde mijn lijstje op mijn weblog in
willekeurige volgorde. Op nummer 7 stond ‘Underworld’. Ik schreef: “Een fysieke
ervaring. Volledig maar dan ook VOLLEDIG uit de pan. Ik was door- en drijfnat
die avond. En dat op mijn 48e…” Dat laatste blijkt achteraf niet te kloppen,
want ik was al 50 en zat er twee jaar naast. Underworld zou naar Nederland komen
op 9 november 2007. Om redenen die ik niet meer kan achterhalen werd het uiteindelijk
zeven weken later, 30 januari 2008 en niet in 2005 zoals ik destijds schreef. Ik
ben op dat moment beslist een Underworld fan, maar een novice wat betreft een
live optreden.

Ik ga met schoonzus K. en wat kennissen van haar. Het
concert is in de grote zaal van de Heineken Music Hal (HMH), de ‘Blackbox’. Ik
vind dat een geweldige zaal voor pop- en rockmuziek. Makkelijk te bereiken en
met de parkeergarage er naast is het helemaal ideaal. Het is op dat moment de
enige zaal in Nederland die speciaal is ontworpen voor versterkte muziek en
geen obstakels kent als pilaren en dergelijke. De HMH heeft zelfs al meerdere malen prijzen gewonnen als ‘Best
International Music Venue’ en ik kan niet anders dan dat onderschrijven. De
Heineken Music Hall (HMH) in Amsterdam heet vanaf 1 januari 2017 AFAS Live. Ik
vind dat geen sterke zet. De naam Heineken is wereldwijd een begrip, geen mens
kent AFAS. Maar ja, ‘ze’ zullen wel weten wat ze doen.

K. weet een plekje in de zaal vlak bij de PA waar je een
decimeter hoger staat dan de rest van het publiek en lekker kunt dansen.
Bovendien kun je, als je even wilt uitrusten, tegen het hek leunen wat rondom
de PA staat. Het blijkt een perfecte plek. Ik ervaar het optreden als totaal
verpletterend, ‘mind blowing’. Nee, ‘mind bending’. Misschien dat Massive
Attack (ook in de HMH) in de buurt komt, maar verder heb ik tot deze avond, maar ook daarna,
nooit meer zo iets meegemaakt. De muziek is een ongelofelijk ophitsende
elektronische muur van geluid waar geen mens bij stil kan blijven staan. Karl
Hyde, de zanger, is de meest gepaste vocalist bij deze muziek en weet de sfeer
nog opzwepender te maken. Underworld is een lichamelijke en geestelijk ervaring ‘dat het een aard heeft’. De geluidsdruk is verpletterend maar zo goed
afgesteld dat het geen pijn doet. De bassen doen je broekspijpen en ingewanden meetrillen
maar dat hoort er bij. Iedereen gaat deze avond ‘ballistic’, van jong tot oud,
als één man. Op een gegeven moment ben ik K. kwijt in de massa. Mijn rug begint
wat op te spelen en het laatste kwartier van het meer dan twee uur durende optreden
ga ik op de tribune zitten. K. en de anderen vind ik niet meer terug.

Als ik buiten kom op de ArenaA Boulevard is het net boven
het vriespunt. Ik voel niets van de kou want ik ben nog doornat van het zweet.
Ik zit ook nog ergens op een planeet aan de rand van het zonnestelsel. Voordat
u verkeerde associaties krijgt, het is een ‘natural high’. Woorden schieten te
kort voor deze ervaring. Het was echt ongelofelijk, niet normaal. Maar de
realiteit is hard: PSV-AJAX is net afgelopen in de Arena en ik maak me als een
speer uit de voeten om de verkeerschaos voor te zijn. Hoe de anderen zijn thuis
gekomen weet ik niet meer.

Underworld bestaat, sinds jaar en dag, uit Karl Hyde en
Rick Smith. Karl is bijna 60 jaar en Rick is 57. Geen jonkies dus en muzikanten
om serieus te nemen. Ze timmeren al decennia aan de weg, ook met anderen trouwens. Karl is tegenwoordig
ook solo actief en maakt zelfs muziek met Brian Eno. Rick is de techneut, de
DJ, de componist. Karl is de zanger, medecomponist en de eeuwige performer
tijdens live optredens. Underworld bestond lang geleden ook uit andere leden
maar die haakten in de loop der jaren toch af. Underworld brak door bij het grote publiek met
hun muziek uit de totaal waanzinnige film ‘Trainspotting’ (ook een aanrader van
de eerste orde). We zijn inmiddels 20 jaar verder, de mannen worden een dagje
ouder en ik veronderstel dat Underworld bij jongeren onbekend is. Jammer, want
deze kerels zijn in mijn ogen de aartsvaders van de hedendaagse DJ- en partymuziek.
Alleen 100 x beter…

Een snelle oppervlakkige luisteraar van de muziek van
Underworld zou het misschien wegzetten als feestmuziek voor jongeren. Techno,
DJ, partyflock, maar dat vind ik een wat te zuinige analyse. Het is zeker
feest- en dansmuziek, maar dan met wat extra’s wat moeilijk te duiden valt. Deze
muziek moet je beleven, voelen en luisteren. Dat geldt natuurlijk ook voor
moderne techno en sommige DJ muziek, maar die kunnen de concurrentie met deze
‘oer-techno’ muzikaal niet aan wat mij betreft. Deze muziek is toch van een
andere orde. Underworld maakt elektronische muziek waar men allerlei affiches
opplakt: house, trance, techno, dance, breakbeat, experimental, synthpop en nog
vele andere. Het zal wel. Underworld is voor mij ritmisch
gezien 100% raak. Ik kan en wil niet anders dan bewegen en dansen. Dat laatste
lijkt in mijn geval natuurlijk nergens op, maar dat maakt niet uit. Deze muziek
geeft een energie, niet gewoon!

‘Dus daarna aardig wat Underworld concerten gezien zeker?’
Eh…, om eerlijk te zijn niet. Ik durf eigenlijk niet zo goed omdat ik bang ben
dat het tegenvalt. De mannen zijn inmiddels weer een paar keer in Nederland geweest
en heb echt om genoemde reden deze concerten voorbij laten gaan. Volgend jaar
komen ze weer. Twee avonden in Tivoli in Utrecht. Ik heb gebeld met Tivoli.
Aardig meisje aan de telefoon, maar zitten kan ik vergeten. Helaas, het wordt
voor mij dus een ‘no go’.

Maar, met de komst van Karl en Rick in het verschiet
besloot ik deze week toch ook eens even te kijken op Youtube. Wat zouden de
heren er tegenwoordig van bakken? Het lijkt niet verkeerd, maar… sapristie, wat
kom ik daar nu weer voor een filmpje tegen? ‘Underworld, Heineken Music Hall, 30
Januari 2008’. Wat is dat nu weer? Ik ga het u vertellen. Tijdens een aantal
concerten in die periode, Amsterdam dus ook, kon je direct na het optreden een
CD kopen met de soundboard opname van het concert waar je net was geweest. Nergens
anders dus. De concerten stonden na 5 minuten van het concert ook een tijdje
online op de Underworld website. Toen ik het las herinnerde ik mij dat weer. Van die CD hoorde ik destijds ook pas toen ik al thuis was. Een zekere mijnheer ‘UnderworldFan94’ heeft de
CD en nog een hele zwik andere concerten uit die periode online gezet op
Youtube. Geen bewegende beelden dus, maar een muziekstream. Allemaal concerten
van meer dan 2 uur. Het is uiteraard compressie formaat, maar met een
audiotrack van ± 175 Kbps VBR (Variable Bit Rate) is de kwaliteit meer dan
uitstekend, zeker voor dit soort muziek. Amsterdam springt er audiofiel ook nog
eens positief uit. Daar was dus werk aan de winkel voor mij, maar het resultaat
is geweldig. Tip van de week dus voor de liefhebbers. Vanwege eventuele schendingen van auteursrechten plaats ik geen hyperlink. U vindt het zelf wel.

Ik ben hier zo blij mee, ik kan het u bijna niet
uitleggen. Eén van mijn allerbeste concertervaringen ooit en ik kan het net zo
vaak laten herleven als ik wil. De eerlijkheid gebied wel te zeggen dat de euforie het eerste deel van het concert betreft, de eerste CD dus. In de tweede helft kakt het allemaal een beetje in. In een e-mail aan vrienden destijds doe ik verslag van de avond en beschrijf ik het ook precies zo. In mijn herinnering was het van A tot Z fantastisch en door de tijd werd dit concert steeds beter en legendarischer. Zo zie je maar, een mens onthoud doorgaans de leuke dingen en dat is meestal maar goed ook. Nadeel van dit soort muziek: écht goed luisteren kan pas als alle buren weg zijn. Eigenlijk moet de hele straat leeg zijn. Ik geloof dat het tijd wordt voor een goeie
headset.