Blog Image

S T O N E A G E I M A G E S

STANLEY CLARKE

MUZIEK Posted on Sat, August 20, 2016 15:36:40

Stanley Clarke is een van de meest invloedrijke bassisten uit de jazzhistorie. Hij was ook een van mijn vele muzikale helden van de seventies en ik was beslist niet de enige. Clarke is een fenomenale elektrische en ook akoestische bassist, anders dan veel van zijn collega’s die meestal excelleren in één van die twee. Zijn vaardigheid om een elektrische bas te laten ‘zingen’ is uniek. Ook buiten de jazz scene was hij in de jaren zeventig een populaire artiest. Hij behaalde die status met drie albums die hij in die jaren uitbracht: ‘Stanley Clarke’, ‘Journey To Love’ en Schooldays’. Het zijn Stanley’s tweede, derde en vierde album. Het eerste album uit 1973, hij was toen 22, heet ‘Children Of Forever’ en is eigenlijk, stilistisch gezien, een ‘Return To Forever’ (RTF) album, de wereldvermaarde fusionband van Chick Corea waar Clarke mede oprichter van was. RTF had in die jaren een bijna legendarische status, eveneens onder pop- en rockliefhebbers. Net als Mahavishnu Orchestra, Miles Davis, Weather Report en nog wat van dat soort bands. Onbegrijpelijk overigens gezien het gecompliceerde karakter van de muziek. De RTF-bandfaam legde Stanley als individueel artiest geen windeieren en stelde hem in staat genoemde albums te produceren met bezettingen om van te watertanden. De tweede, derde en vierde LP zijn muzikale monumenten. Instrumentale meesterwerken van jazz-fusion waar geen verkeerde noot op staat. Naar mijn mening heeft Clarke dat consistente niveau nooit meer bereikt. Althans, niet op een album. Hij is tot op de dag van vandaag veel gevraagd en het is natuurlijk nog steeds een geweldige muzikant. Op vele albums en live concerten (Youtube) is nog steeds veel geweldige muziek van hem te vinden. Hij heeft zo’n beetje met elke bekende jazz-fusion artiest op het podium gestaan en/of albums opgenomen. Denk aan George Duke, Marcus Miller, Stewart Copeland, Billy Cobham, Jean-Luc Ponty, Larry Carlton, enzovoort. Opmerkelijk: Miles en Stanley hebben het podium nooit gedeeld.

Clarke heeft met zijn meest recente band een paar fantastische muzikanten om zich heen verzameld. Hieronder een uitvoering bij Vrije Geluiden uit 2014 van het beroemde ‘No Mystery’ van Stanley en Chick Corea. Inmiddels bijna een ‘traditional’. Pianist Beka Gochiashvilli uit Tblisi (Georgië) is 19 jaar, drummer Mike Mitchell uit Dallas is 20 en toetsenist Cameron Graves is iets in de dertig. Stanley is ten tijde van de opname 62 jaar. Ik kwam het filmpje op Youtube tegen en vind het een muzikaal juweel van de eerste orde. Zoon Stijn, inmiddels best een vaardig pianist (speelt Cory Henry na!) zat echt glazig te kijken naar het filmpje en niet alleen vanwege de toetsenisten. Vergis u niet, dit is zéér virtuoos.

Daaronder Stanley Clarke op de akoestische bas en Sidiki Diabaté op de Kora. Sidiki is de jongere broer van de wereldberoemde Toumani. Nog een voorbeeld van Clarke’s veelzijdigheid en vakmanschap. Magische muziek en subliem samenspel. Echt jammer dat het zo kort duurt.

Vandaag keek ik naar de documentaire over de totstandkoming van Louis Andriessen’s orkestwerk voor het 125 jarig jubileum van het Concertgebouworkest en Concertgebouw. Schitterende televisie gewoon. Hoe zo ‘is er niets’ op TV? Moet je wel even verder kijken dan je neus lang is. Maar goed, Louis had ooit gezworen nooit meer met muzikanten uit een symfonieorkest te werken. Hij moest nu wel, want hij had toegezegd het te doen. Niet het eerste het beste orkest en niet de eerste de beste dirigent, Mariss Jansons. Het is een boeiende docu, maar ook wel een lachwekkende. Die Louis is een ouwe mopperaar en een totaal eigenwijze en eigenzinnige componist. Uiteraard heeft hij een klassieke conservatorium opleiding maar zijn voorkeuren verschoven als snel naar jazz en de moderne componisten. Hij doet in de documentaire zijn beklag over symfoniemuzikanten. Hij noemt ze bureaucraten die spelen wat ze lezen en niet luisteren naar het geheel en elkaar. Haha. Ik vond dat stiekem wel leuk, want ik heb ook zo mijn gedachten bij ‘klassieke muziek’. Maar die houd ik maar liever voor mij.

Ik moest, terwijl ik zat te kijken naar de documentaire, onwillekeurig ook denken aan Stanley Clarke en die andere mannen in het BIM huis. Allemaal conservatorium afgestudeerde mannen, waarvan drie klassiek, die allen wel de volgende muzikale stap namen: jazz. Het is toch een muziekstijl die, mits door goede muzikanten uitgevoerd, zijn gelijke niet kent. Let wel, ik zeg niet beter, maar de interactieve virtuositeit zijn van een totaal ‘andere’ orde. Maar ja, dat blijft ook een kwestie van smaak. Mensen kunnen er ook helemaal gek van worden en dat kan ik op zijn tijd ook wel weer begrijpen. Al zoekende naar Clarke-filmpjes kwam ik het onderstaand optreden tegen. Stanley Clarke, Herbie Hancock, Wayne Shorter en Omar Hakim spelen Canteloupe Island. Het geluidsspoor komt van een LP. Geen idee welke en kon er ook verder geen gegevens van vinden. Na de opening van Herbie Hancock gaat Wayne Shorter los, beslist niet mijn favoriete saxofonist. Ik adviseer naar Hancock’s opening te kijken en dan door te spoelen tot het einde van Shorter’s solo en vanaf dat moment begint er een fantastisch samenspel. Ik begrijp ook wel, deze gasten behoren tot de grootsten die de muziekhistorie heeft voortgebracht, maar dit bedoelt Louis Andriessen nou. Ik hoop dat uw PC speakers het laag goed doorgeven, want dat is wel belangrijk, anders mis je de helft. Nee, eigenlijk alles.

Onder het filmpje staat een Japanse tekst. Ik heb die in de Google vertaalmachine gegooid want ik wilde toch wel graag weten wat, hoe, waar, enzovoort. U kent mij.

Japans: です。これ生で見た人はホンマ幸せ者と言うか、歴史の瞬間に立ち会えたって感じですよね。15 分まで上げれるようになったので、前2分割してアップしてたのを1本でアップし直しました。

Vertaald: “Of ze zeggen Honma gelukkig mens mensen zagen in deze productie , maar het is het gevoel was Tachiae op het moment van de geschiedenis. Dus het was om te worden verhoogd tot 15 minuten, was niet opgewassen tegen de vorige twee-divisie werd opnieuw met één.”

Daar kan in ieder geval geen verwarring meer over bestaan smiley



2014 – MYANMAR – HKAKABO RAZI

REIZEN Posted on Sat, August 20, 2016 00:53:55

Ik hoef hier natuurlijk niet alleen mijn eigen avonturen op
te schrijven. Er zijn tegenwoordig zulke geweldig reisverslagen op internet te
vinden en sommige, vind ik, verdienen extra aandacht. Ik heb voor dit weblog een expeditieverslag uitgekozen dat bijzonder tot de verbeelding sprak: ‘Down To Nothing’. Er stond over dit avontuur een artikel in National Geographic en dat smaakte naar meer. Op internet vond ik alles wat ik zocht. Het gaat over
een groep bergbeklimmers die tot het uiterste moet gaan om de, veronderstelde,
hoogste berg van Myanmar, de Hkakabo Razi, te beklimmen.
Er was dispuut over welke berg in de regio de hoogste was (ongeveer 5800 meter en nog wat) en aan die onzekerheid zou de expeditie een einde moeten maken.

Het verhaal spreekt mij enerzijds aan omdat ik het land ken, toen het nog Burma heette, en anderzijds
omdat ik ooit de Mount Everest-Kala Pattar trek heb gelopen. Misschien wel de zwaarste trek ter wereld met een lengte van vijfhonderdvijftig kilometer en 13.000 cumulatieve hoogtemeters. Van 770 meter naar 5645 meter, van jungle naar gletsjer. Heen en weer in ruim vijf weken, mijn meeste extreme prestatie ‘ever’. De route die ik liep is sinds het begin van de jaren tachtig in onbruik geraakt, maar is meer dan twee maal zo lang als tegenwoordig en de dubbele hoogte moest worden overbrugd. Eenmaal ‘op hoogte’ is het technisch niveau van ‘Down To Nothing’ van een andere orde, maar bekijk de film en u begrijpt de analogie.

Het reizen per trein door Burma, dat is voor geen meter veranderd en heb ik precies zo meegemaakt. Alleen hadden de treinen in mijn tijd houten banken… Krankzinnige ervaring was de treinreis van Rangoon naar Mandalay. Genoeg over mijn ervaringen, ik nodig u uit naar een werkelijk schitterend verslag te kijken van een expeditie ‘oude stijl’. Verhaal, fotografie, audio, het is allemaal van een meer dan superieure kwaliteit. Een ‘must see’. Veel plezier.

De expeditie en de film werd mogelijk gemaakt door onder andere The North Face, van die budget buitensport kleding (not) en National Geographic.