Het volkomen onverwachte overlijden van Prince op 21
april jl. schokte de wereld en deed haar even stil staan. Het was alsof we,
muziekliefhebbers, allemaal kort in een vacuüm van ongeloof terecht waren
gekomen. ‘Wat?’ Prince dood?’ Ik was echt een uur van de leg, zoals dat heet,
en de emoties namen zelfs even de overhand…

Het was een geweldige keus van de NPO om afgelopen zaterdagavond de
film ‘Sign O’ The Times’ uit te zenden. De film, genoemd naar de gelijknamige tournee, had oorspronkelijk
een compilatie moeten worden van de concerten in 1987 in Rotterdam en Antwerpen.
Het materiaal bleek grotendeels onbruikbaar en 80% werd opnieuw
opgenomen. Ik vind de film een geweldig eerbetoon en bewijs van de
muzikaliteit en professie van Prince en zijn band. Pop, Rock, Jazz (Charlie
Parker nota bene), Gospel, Funk, Dance, noem het maar op. In een gekmakend
tempo voltrekt zich op het podium een virtuoze orgie van muziek, licht, kleur,
dans en een beetje gekte. ‘His Royal
Badness’ en kornuiten op zijn best. Ik waardeer de keus van het NPO met name
omdat juist de Prince-hits onvoldoende zijn geweldige muzikale creativiteit en
vaardigheden weerspiegelen. De man danste als een waanzinnige en beheerste vele
instrumenten en was bovendien een fenomenaal gitarist. Bij al die
nieuwsberichten van de laatste dagen hoorde je elke keer weer een stukje ‘Purple
Rain’ en andere hits die ik altijd wat laf vond en zijn muzikaal CV zwaar te
kort doen. Met de ‘airing’ van ‘Sign O’ The Times’ is dat ten minste, voor het
grootste deel, recht gezet. Ik hoop dat de jongere generatie heeft gekeken en
nu ook begrijpt waarom de commotie en emotie rondom het overlijden van ‘The
Purple Guy’ zo terecht is.

In de vele honderden blogpagina’s zie ik dat ik hier en
daar Prince Rogers Nelson wel aanhaal, maar nooit een ‘eigen’ blog aan de
man heb gewijd. Dat is een tekortkoming mijnerzijds en eigenlijk vrij onbegrijpelijk,
want ik heb een lange muzikale relatie met het mannetje uit Minneapolis. Al in
1983 schafte ik mijn eerste LP ‘Dirty Mind’ aan en daarna, vanaf 1985, de CD’s.
‘Purple Rain’, waar Prince wereldwijd mee doorbrak in 1984, heb ik niet want
daar vond ik niets aan. Nog steeds niet. Vervelende saaie popliedjes, maar die
blijkbaar het volk aanspraken. Ach, ieder het zijne. Ik ga de discografie hier verder niet doornemen
want dat is onbegonnen werk. Ik heb wel een paar favorieten, zoals ‘Sign O’
The Times’ en ‘Parade’ bijvoorbeeld. Probleem, wat mij betreft is, dat de
consistentie van de discotheek én per album zeer verschilt. Draken van albums
en songs worden afgewisseld met regelrechte meesterwerken. Sommige albums zijn echt
niet te pruimen en de laatste jaren werd het er ook niet beter op. Onlangs
schafte ik zijn laatste album, ‘Hit n Run Phase Two’, aan en die is beslist aan te bevelen. Niet
vernieuwend, maar Prince in vertrouwde vorm en kwaliteit met weer een paar
juwelen van songs. Volledig is mijn discotheek beslist niet, maar mijn Prince-verzameling is best
respectabel met bijna twintig titels en sinds gisteren uitgebreid. Daar leest u straks nog iets over…

Prince was op zijn best live, dat was geen geheim.
Vroeger stonden er hele concerten van hem op Youtube en ik wilde die altijd nog
eens een keer downloaden. Maar helaas. Prince gaf in 2007 ‘Web Sheriff’, een
Brits bedrijf dat gespecialiseerd is in het vinden en verwijderen van illegale webcontent,
opdracht om alle Prince-clips op internet te verwijderen. Content die, volgens Prince, inbreuk
maakten op het auteursrecht. Dat verwijderen is goed gelukt, want er zijn geen kwalitatief
goede ‘full concerts’ meer te vinden. Erg jammer, want Prince is erg
zuinig geweest met geautoriseerde publicaties van liveconcerten. Ik herinner
mij een echt waanzinnig optreden waarin hij ‘The Question Of You’ fantastisch vertolkt. Een muzikaal en visueel feest, maar ‘erased’ door de Web Sherrif. Ik vond toch nog iets. Helaas zonder beeld, maar om een idee te krijgen…

https://youtube.com/watch?v=VteikXYwnXg

Waar ik echt vreselijk van baalde is dat ik destijds ‘One
Nite Alone … Live!’ heb gemist. Het is een box van Prince en The New Power
Generation met live-opnames uit 2002. Prince’s backing
muzikanten waren onder andere Maceo Parker, George Clinton, Larry Graham, bassiste Rhonda Smith en onze eigen – When I want Sax I call Candy – Dulfer. Het
album is de absolute ‘pinnacle’ van Prince’s discografie en niet
meer verkrijgbaar. Ja, voor woekerprijzen.

Maar… iemand heeft dit weekend de muziek van de hele box op Youtube gezet! Ik heb de 36 audiotracks als een speer gedownload. Je weet maar niet wanneer het weer wordt verwijderd. De muziek is FANTASTISCH! Prince en zijn NPG in ongekende vorm. Ik heb werkelijk nog nooit zo iets gehoord. Zo goed, niet normaal! Een Jazz-Funk-R&B-Rock-Pop-Live Extravaganza die zijn weerga niet kent. De audiokwaliteit is niet ‘up to par’, maar kan ik met wat ‘equalisatie’ heel behoorlijk krijgen. Ik ben hier toch wel heel content mee.

Om af te sluiten en te illusteren, dan heeft u ook wat: Lenny Kravitz en
Prince met ‘American Woman’. Haha, geweldig! Een muzikaal powerduo. Prince laat zien dat hij ook kon rocken als geen ander.

https://youtube.com/watch?v=RC34ZcDiCag

De kleine man uit Minnesota heb ik een paar keer
mogen zien optreden. De eerste keer in Utrecht in het oude stadion
Galgenwaard. Het was de ‘Sign O’ The Times Tour’. Zonder dat ik het wist was
mijn ‘wife to be’ er ook en zo hebben we er allebei een mooie herinnering aan.
Zij zat op de tribune naast de ingang van het stadion. Ze keek op een
willekeurig moment naar beneden en zag een vreemd klein mannetje staan. Ze keek
nog een keer. Juist, dat was ‘m. Vriend R. heeft de kaartjes uit 1987 bewaard.
Ik leen hier twee van zijn foto’s als bewijs. Gaaf. De ‘blauwe’ foto is volgens mij een detail van een t-shirt.

Na Bowie’s dood schreef ik dat dit soort artiesten een cruciale
periode van onze generatie vertegenwoordigden. ´De melancholie van een stortvloed
aan mooie herinneringen’ valt dan over je heen als er dan zo iemand plotseling overlijdt. Bij
Prince is het niet anders. Hij had niet de reputatie een warme
persoonlijkheid te zijn en was eigenlijk een rare kwast met een onvoorspelbaar karakter.
Maar hij was beslist niet de enige. Veel van mijn muzikale ‘helden’ bleken niet zelden
vervelende eikels te zijn. Maar ze hebben ons zoveel muzikaal plezier gegeven
dat het hen is vergeven. Hoeveel keer wij niet bij vriend F. midden in de nacht ‘Sometimes
it snows in April’ draaiden is ontelbaar. Ik kan het nummer voorlopig even niet
horen zonder vol te schieten…

Ik wil toch afsluiten met een ‘pay-off’ door het delen
van twee ‘geheimen’. Het eerste geheim heet ‘Emancipation’ en is een album van Prince uit
1996 bestaande uit drie CD’s van elk een uur. Het album is het eerste wat Prince
uitbracht nadat hij af was van zijn contractuele verplichtingen met Warner Brothers.
Het album is gemaakt zonder thema, maar volledig vrij van commerciële druk en
dus artistiek ‘vrij’. Een week nadat Emancipation werd uitgebracht overleed
zijn netgeboren zoon waarvan de hartslag op één van de nummers is te horen. Een
bizarre truc van het lot. Een volledige luistersessie is bijna een uitputtingsslag vanwege het grote aantal geweldige songs. Het album is om
onverklaarbare wijze nagenoeg genegeerd door pers en publiek en min of meer in de
vergetelheid geraakt. Emancipation deugt muzikaal
en audiofiel. Ik vind het een regelrecht topalbum en ik ben de enige die dat
weet. Onzin natuurlijk, alhoewel… Check it out!

Het tweede geheim is het album ‘Come’ uit 1994. Nota bene het laatste van de Warner Brothers releases en door Prince zelf marketing technisch genegeerd. Onbegrijpelijk, want het is misschien zijn meest funky en groovy album ooit. Het thema is sex in al zijn facetten met ook zijn lelijke kanten. Op internet is er wel het een en ander over te lezen, best interessant. Op de cover staat ‘Prince 1958–1993’, waarmee hij een symbolisch punt zet achter zijn muzikale loopbaan tot op dat moment. Frank Zappa had ooit ook eens zo’n geintje met Warner Brothers en leverde twee contractueel verplichte albums af waar hij zelf geen woord aan vuil wilde maken. Het bleken achteraf twee albums te zijn waar, deels, toch geweldige muziek op stond, net als bij ‘Come’. Het laatste Warner album van Prince is een onbekende eend in de prince-bijt, maar dat is volkomen onterecht!
Mijn vrouw J. was afgelopen weekend met haar moeder een weekendje weg. Ze
vierden gezellig samen de verjaardag van mijn schoonmoeder en, als ik de foto’s op Facebook zag, kwamen ze niets te kort. Het weer viel beslist
niet tegen maar het was wel grillig. Zondagochtend kreeg ik een ‘App’ met een fotootje waarop de sneeuwbuien zichtbaar
rond hun hotel joegen. Haar begeleidende tekst: ‘Sometimes It Snows in April’. Tsja, het is een echt gemis…