LantarenVenster,
BIRD, North Sea Jazz, Grounds, Codarts… Rotterdam is tegenwoordig weer helemaal
de plek voor jazz. Voor studenten, muzikanten
én liefhebbers. Gisteren kon ik eindelijk eens naar BIRD voor een concert. Ik
had er al vaak van en over gehoord, maar van een bezoek was het nooit van gekomen. De muziek van
Marutyri, een jonge Rotterdamse fusionband, zat wel goed, maar ik was ook zeer benieuwd
of deze ‘venue’ mij (ons) aan zou staan.

Zoon Stijn kent de band want hij had onlangs les gehad op
het Albeda Muziek College, waar hij studeert, van Rik van der Ouw, bassist en bandleider van
Marutyri. Hun bijnaam is de ‘Nederlandse Snarky Puppy’ en dat is niet voor niets zullen we zelf constateren. Marutyri is een achtkoppig
herengezelschap, allen afgestudeerd aan het Codarts en spelen, zoals ze zelf
zeggen, ‘fusion’ met ‘deep and solid
grooves, intense harmonies, storytelling solo’s, and well-arranged parts’. Ze
wonnen de NPO Radio 6 Soul & Jazz Award voor ‘Best Talent’ en staan met
enige regelmaat bij ‘DWDD’. Even een check op Youtube was voor mij voldoende om
direct twee kaartjes te bestellen voor een bijzondere avond in ‘Bird’ waar
Marutyri haar eerste CD zou presenteren: ‘Inner Movements’. Gisteren was het
zover.

Na het sluiten van het legendarische jazzcafé Dizzy
(Deelders favoriete ‘hang out’) en de bijna aansluitende opening van BIRD had
Rotjeknor er gelukkig weer een mooie jazzplek bij. Gelegen in De Hofbogen,
officieel het Hofpleinviaduct, is het een prachtige en aparte locatie. Aanvankelijk
was het een ‘open viaduct’, waar verkeer en voetgangers zich vrijelijk
onderdoor konden bewegen. In de loop der tijd werden de boogruimtes voorzien van
een pui en in gebruik genomen als kleine winkel, werkplaats of café. In 2011
vestigde BIRD zich hier. Dat de naam verwijst naar Charlie Parker is voor een
beetje liefhebber wel duidelijk. BIRD is er niet alleen voor muziek, maar je kan
er ook zalen huren en het heeft een mooie grote bar en restaurant.
Ik was nog nooit in de Raampoortstraat geweest, waar BIRD is gevestigd. Dacht ik. Totdat ik mijn auto parkeerde en de omgeving herkende.
Jaren geleden was ik werkzaam in het centrum onder de rook van het voormalig
Shell hoofdkantoor aan het Weena. Het was toen een klein stukje rijden vanaf de
Schiekade naar de parkeerplaats waar je gratis kon parkeren. Vandaar nam ik de
loop- en fietstunnel en liep dan langs het Shell-gebouw naar mijn werk. Twintig
jaar geleden was het een verpauperde troep bij De Hofbogen, maar dat is nu wel anders. Helemaal hip is het hier met restaurants, terrassen en
uitzicht op de achterkant van een paar hoge kantoorreuzen. Gave plek hoor!
Stijn en een studiegenoot hadden geoefend met hun band en kwamen direct van
school en wij troffen elkaar bij de ingang.

We zijn mooi op tijd en lopen naar de concertzaal. Nou
ja, zaal, het is eerder een pijpenla die een beetje lijkt op een opgeblazen
jeugdsociëteit uit de jaren zeventig. Erg donker maar wel, heel praktisch, met
een lange bar aan de zijkant. Het wordt een staande receptie, helaas, maar al
leunend op een hoog tafeltje ga ik het wel volhouden. Het podium is piepklein
en staat afgeladen met instrumenten voor Marutyri, waar we nog even op moeten
wachten. Ongeveer tien minuten te laat proppen de bandleden én een strijkje van
vier zich op hun plaatsen. Twaalf man op elkaar gepakt, net als het publiek in
de bloedhete zaal. Dan gaat-ie van jetje. Tijdens het eerste nummer is gelijk
duidelijk dat we naar de Nederlandse versie van Snarky Puppy staan te luisteren.
Rik, de bassist, heeft zelfs een beetje de maniertjes van Michael League, zijn Snarky Puppy equivalent, ook bassist en bandleider. Het klinkt wat stroefjes aan het begin, maar tijdens het lange
tweede nummer pakken ze uit op een verpletterende manier. ‘Dit is dé jazzbelofte van Nederland op dit moment’, denk ik bij mijzelf. Marutyri is een verzameling loepzuiver
spelende jonge muzikanten die onwaarschijnlijke strak musiceert en er onwijs veel zin in heeft. Het plezier straalt er af, net als hun ‘counterparts’ uit New York. Het is eigenlijk
een compacte Big Band. Helaas valt de akoestiek van de zaal erg tegen. De
gitarist en toetsenist zijn moeilijk te horen en het strijkje valt helemaal weg door de akoestische brei. Na een uur
is het al ‘schluss’. Jammer, want het was echt heel erg goed, maar mijn rug
juicht! Er komt nog een toegift en dan is het na vijf kwartier écht afgelopen. Nou ja, voor zeven euro mag je ook niet piepen.

We kopen hun nieuwe CD (mét handtekening van Rik), drinken nog een biertje in de
mooie bar en gaan dan zeer tevreden naar huis. In de auto luisteren we streaming via Spotify keihard naar Brad Mehldau. Weergaloos, maar daar kom ik nog
even in een ander blogje op terug.

Het was weer een topavond met vader en zoon en de bijzonder aardige vriend en medestudent (drummer) van Stijn. Marutyri is een fantastische band, daar is
niets aan af te dingen. De nieuwe CD heb ik inmiddels een paar keer geluisterd en vind ik super. Als deze mannen zich verder ontwikkelen en meer hun eigen stijl weten te
vinden, dat hebben we een internationale act in huis van grote klasse! Wat mij
ongelofelijk positief stemt is dat jonge mensen deze geweldige en blije muziek
maken. Een belofte voor de toekomst van muziek én de jeugd.

Tsja. BIRD. Wat moet ik er van zeggen? Een omgeving met een dynamische uitstraling. Big City, Urban, Hot, Talk of the Town, zoiets. Binnen is de inrichting informeel.
Veel hout, gordijnen, eigenlijk een beetje bruine kroeg ‘meets’ jeugdsoos, ‘meets’
bistro. Het concertzaaltje vind ik waardeloos. Misschien klinkt het beter met een kleinere
bezetting en minder publiek, maar deze avond
was audiofiel niet wat je mag verwachten. Door het lage podium en de overvolle zaal met staand
publiek werden hoge tonen enorm gedempt. De vorm van de zaal is in feite een
grote halve rioolbuis en dat is akoestisch niet ideaal vanwege reflectieproblemen.
Het flauwe en lauwe Jupiler bier in plastic nepglazen vind ik ook wel een
puntje van aandacht. De status van LantarenVenster blijft voor mij onaangetast. Maar, als BIRD weer een interessante band binnen haar muren heeft zal
ik mij niet laten weerhouden door genoemde bezwaren. Last van de lage onderrug? Hangen aan de bar is dan het motto…

Rik van der Ouw – Bass guitar, Synthesizer
Ruud van
Halder – Guitars
Thijmen
Oberink – Keyboards
Maurice
Slot – Drums
Roy Gielesen – Percussion
Dennis te Woerd – Saxophones
Floris Windey – Trumpet, Flügelhorn
Yiannis Marinos – Trombone