Erik Truffaz is voor de meeste Nederlanders een volslagen
onbekende muzikant. Hij is de Franse Eric Vloeimans zou je kunnen zeggen. Dat zegt menigeen natuurlijk nog niets, maar voor de jazz-liefhebbers is Eric een begrip. Eigenlijk is Eric de Nederlandse Erik als u mij nog kunt volgen. Vloeimans is namelijk heel duidelijk geïnspireerd door de Fransman
die iets eerder was met elektronisch gemodificeerd trompetspel. Erik Truffaz is
55 en is samen met een andere beroemde pepperaar, Nils Petter Molvaer, één van de grondleggers van de
Europese Jazz fusion, Acid Jazz en aanverwante stijlen. De Franse Erik
heeft zich op zijn beurt ook laten
inspireren. Door Jon Hassell. Daar ga ik hier verder niet op in want over Jon
heb ik eerder uitgeweid maar vind het wel van belang hier te melden.
Foto: www.eriktruffaz.com

Truffaz is een ‘vondst’ van vriend H. die ons jaren
geleden over zijn bestaan tipte. Sinds die tijd heb ik een paar CD’s van de man
aangeschaft. Toen H. aangaf dat Truffaz naar Nederland kwam was ik beslist
geïnteresseerd om te gaan. Dat veranderde toen ik op Youtube het meest recente
concert bekeek. Mijn interesse sloeg om naar razend enthousiasme. Fantastisch
gewoon! Stijn zag en hoorde dat concert ook en wilde uiteraard ook gelijk mee. We
konden niet wachten tot dat het 17 maart werd…

Toen we de auto hadden geparkeerd in de parkeergarage van
de ‘De Rotterdam’, Rem Koolhaas’ brute monster (dank aan R. voor de expressie) en naar buiten liepen, vroeg een leuk dametje de weg naar een restaurant. Stijn herkende haar stem en
R. en ik haar gezicht, maar haar naam schoot ons niet te binnen. Na een smartphonecheck wisten we het opeens: Leona
Filippo. Onwijs leuke vrouw en één van Nederlands betere pop/soul/jazz
zangeressen. Ze won ooit ‘The Voice’ en onlangs ‘Maestro’. Google maar even. Heeft onze ontmoeting enige relevantie voor dit concertverslag?
Nee, geen enkele smiley

(Foto heb ik vorige week zondag gemaakt vanuit de
Spacetower – 185 meter hoog!)

(Screenshot van Leona 10 minuten geleden gemaakt van de televisie.Toeval bestaat niet)

Mijn favoriete ‘venue’ voor jazz is zonder twijfel LantarenVenster op de Kop van Zuid in Rotterdam. Makkelijk parkeren, mooie locatie, prachtig pand, lekker zitten en geweldige akoestiek in de grote
zaal. O ja, ze hebben ook nog lekker bier. Ik houd eigenlijk helemaal niet van bier, maar hier wel. Raarrrr.
We waren deze reis op volle vrienden-, papa- en zonen-sterkte en de
verwachtingen waren hoog gespannen. Aanleiding van de 2015/2016 concertreeks is Truffaz’
nieuwe album ‘Doni Doni’. De muziek van het concert komt voor een deel van
dat album. Ik wist wat er komen ging want ik had van het Youtube concert een rip
gedaan en mijn eigen ‘state of the art’ live album gefabriceerd en al een paar keer beluisterd (https://www.youtube.com/watch?v=UBW0VSdjXr0).

Het kon
allemaal niet mis gaan. We zaten direct voor de PA en het feest kon beginnen!

Vriend J. vroeg ons na het concert, tijdens het drinken
van een biertje, een rapportcijfer te geven. Ik gaf een 8. Niet slecht, maar
het Youtube concert zou van mij minstens een 9 hebben gekregen. Minstens! Waar dat verschil vandaan kwam?
Ach, ze deden hun briljante ding, want spelen kan het Erik Truffaz Quartet als de beste. Maar ik
vond het wat werktuigelijk overkomen bij tijd en wijle. De toetsenist toverde allerlei
gave sounds uit zijn toverdozen, Truffaz speelde fenomenaal, de bassist legde
strak zijn fundament en de drummer was meesterlijk. Wat zeur ik dan? Ik miste op
de een of andere manier wat inspiratie en ‘fun’ die wél terug is te zien en te horen op het Youtube concert, opgenomen in Parijs op 15 november vorig jaar. Het is best lastig om dit soort onmeetbare aspecten onder woorden te
brengen. Wat ook een rol kan spelen is, neem ik aan, dat maanden achter elkaar meerdere keren per week een live concert geven geen sinecure is. Het vele reizen en iedere avond alles geven moet bijna wel zijn tol eisen, zeker als je op 3 april a.s. 56 lentes wordt… Ik dacht er nog even over na later. Ik mailde wat heen en weer met J.
en begon toen wat te klungelen met Excel. Hieronder het resultaat. Eerst
Truffaz en daaronder Snarky Puppy met het Metropole orkest ter vergelijking.

Het is misschien een volkomen belachelijke benadering om zo rekenkundig een concert te analyseren, maar ik vind het eigenlijk wel een leuk idee, al
zeg ik het zelf. Het systeem dwingt je wat dieper na te denken over een
en ander. De matrix kan natuurlijk aangepast en uitgebreid worden en voorwaarde is dat de onderdelen strak worden gedefinieerd. Alle cijfertjes in het voorbeeld zijn uiteraard 100% persoonlijk.

Maar goed, we hebben echt een heel erg prima avond gehad, daar mag geen misverstand over bestaan. Een enigszins ‘mat’ concert door iemand als Erik Truffaz en
kornuiten staat nog altijd garant voor een avond topmuziek, uitgevoerd
op torenhoog niveau. Zo’n avondje uit met vrienden en zoons maakt de hele exercitie
nog eens extra leuk. De heren schaften nog wat CD’s en LP’s aan, gesigneerd
door Erik (die J.’s naam op zijn LP foutief spelde, haha), we dronken nog wat
biertjes en reden daarna netjes op tijd weer naar huis. Het was al vroeg rustig
in de Europese havenstad…

Erik
Truffaz – trompet
Benoît Corboz – piano, keyboards
Marcello Giuliani – bas
Arthur Hnatek – drums