Op 8 januari 2016 zag ‘Blackstar’, David Bowie’s nieuwste album, officieel het levenslicht. Het was de
datum van David’s 69e verjaardag. Twee dagen later, op 10 januari, overleed David Bowie na een langdurige gevecht tegen kanker. Hij wist
natuurlijk dat het einde zou komen en had daar met de release wellicht ook rekening mee gehouden. De wereld reageerde
vandaag, toen het nieuws bekend werd, totaal geschokt. Dat Bowie zo ernstig ziek was wist bijna niemand.

Ik heb vandaag Blackstar aangeschaft en ik vind het werkelijk een fantastisch en totaal origineel album. Misschien wel zijn beste ooit. De sfeer
is donker en, met de wetenschap dat Bowie er niet meer is, helaas geen vrolijk werk. De
teksten zijn vaak onbegrijpelijk, maar het is duidelijk dat Bowie
weet dat de klok onverdroten doortikt en het einde nadert. Het beeldmateriaal bij Blackstar
spreekt boekdelen.

Bowie trok niet altijd mijn muzikale kaart. Zijn oeuvre ging
alle kanten op en maar soms de mijne. De LP’s ‘Low’ en ‘Heroes’ staan prominent
in mijn platenkast, naast ‘Let’s Dance’en nog een paar. Blackstar staat vanaf
vandaag ook prominent in dat compacte rijtje te ‘stralen’…

Iedereen herinnert David Bowie natuurlijk
als de artiest die zich zelf vele malen opnieuw uitvond, een kameleon in Brits
aristocratische verpakking. Afgezien daarvan herinner ik mij Bowie ook
van bijzondere films als het prachtige ‘The Hunger’ met Catherine Deneuve en natuurlijk ‘Merry
Christmas, Mr. Lawrence’. Een heftige film en destijds zeer populair. Ook in
de hoedanigheid van acteur wist hij de aandacht op zich te vestigen. Een man met
ongelofelijk veel gezichten en talenten.

Ik ben van de generatie die met Bowie is opgegroeid. Hij was
altijd wel ergens in de één of andere gedaante op de achtergrond aanwezig. Voor
mij persoonlijk niet altijd heel nadrukkelijk. Ik heb hem ook nooit live mogen zien
spelen. Mijn vrouw J. wel en ze dook vandaag van de zolder onderstaande
foto’s op. Ze zijn genomen in 1978 tijdens een concert van Bowie in de Ahoy in Rotterdam. De fotograaf is ‘John’. Zijn achternaam weet ze niet meer. Unieke platen.

Ik schrok oprecht toen ik de ‘app’ zag van vriend R.
vanochtend vroeg. Het is niet alleen de tragiek dat zo’n talentvol en uniek
talent ons ontvalt, maar ook die van een verloren jeugd. Een jeugd, ik heb het vaker aangehaald, die in vele opzichten uniek
was. Niet alleen voor mij, voor ons, maar voor een hele generatie. David Bowie
was een symbool van die tijd en veroorzaakt met zijn dood een wereldwijde pijn
die een hele generatie voelt. De melancholie van een stortvloed aan mooie
herinneringen. Geen nostalgie, want dat heeft geen koesterend randje. Ik zag
vandaag in het nieuws een kort item van de Bowie tentoonstelling in het
Groninger Museum. Treurige gezichten van vijftigers en zestigers en sommigen
konden hun tranen niet bedwingen. Ik moest ook een brok wegslikken …