Gaan wij graag naar de film? Beslist. Gaan wij vaak naar de
film? Nee, eigenlijk niet. Per jaar een paar keer en dat is nog ruim genomen.
Waarom niet vaker? Niet altijd met een reden eigenlijk, het komt er gewoon niet van. Ik schrijf eigenlijk zelden iets over een
film of een TV-serie. Daar wordt al voldoende over gepubliceerd en als het me
te weinig roert in positieve of negatieve zin, dan voel ik ook geen drang om er
iets over te schrijven. Ja, vorig jaar. ‘Interstellar’, de onzinnigheid en
pretenties van die film gingen mij echt te ver en daar maakte ik mij wél druk
om. Uiteraard zijn er wel belangrijkere dingen in het leven, maar politiek en
al te zware zaken vermijd ik doorgaans in mijn stukjes. Het moet wel leuk
blijven en daarom schrijf ik, meestal, over luchtiger zaken waar ik mij ‘druk’
om maak. ‘Interstellar’ bijvoorbeeld. Of James Bond.

Deze week bezochten we ‘Spectre’, de nieuwste versie van de
007-reeks. De halve wereld had de film al gezien en, mede vanwege de positieve
ontvangst, vonden wij dat het tijd werd ook eens te gaan kijken. Gezellig samen
naar de film. Nu is een ‘positieve ontvangst’ in de pers voor mij doorgaans een
rede om op mijn hoede te zijn. Laat ik zeggen dat het een ervaringsgegeven is.
Niet per definitie natuurlijk, maar toch. De periode tussen kerstmis en oud- en
nieuw staat garant voor veel bezoekers en ik verwachtte bij een dergelijke film
geen stil en gedisciplineerd publiek. Onze planning was eigenlijk niet helemaal
optimaal. Het beloofde dus een spannende avond te worden in meer dan één
opzicht.

Eerst wat ‘data’ op een rijtje. Spectre heeft op dit moment
(eind december 2015) een omzet gerealiseerd van bijna 851 miljoen dollar. De grens
van een miljard dollar wordt begin volgend jaar zeker overschreden! Het productiebudget
bedroeg $ 245 miljoen. Hoofdrolspeler Daniel Craig mocht na het afronden van de
opnamen $ 39 miljoen dollar op zijn rekening tegemoet zien. Indrukwekkende
cijfers en dan mag je als toeschouwer ook wel wat verwachten, dunkt mij.

We waren mooi op tijd in zaal 6 van onze nieuwe
streekbioscoop. Niet de grootste zaal en dus moesten we de surroundsensatie
‘Dolby Atmos’ ontberen én de 3D-versie. Dat laatste willen we in ieder geval
niet omdat die technologie onverenigbaar is met onze overgevoelige ogen en hersenen.
De zaal zat inderdaad bomvol. Ik had veel jongelui verwacht maar de
samenstelling was vooral mannen van 40 plus en vaders met hun zoontjes van,
laten we zeggen, 8 tot 12 jaar oud. Ik kom daar later nog even op terug.

De openingsscène van ‘Spectre’ is een cinematografisch
hoogtepunt van de eerste orde! Werkelijk GEWELDIG! De film opent met een shot
van Plaza de la Constitución in Mexcico City. Het plein is zwart van de mensen
en als de camera dichterbij komt zien we dat we in een feestgedruis zijn beland
van verklede mensen en enorme praalvoertuigen. Het is de dodenparade van de
‘Dia de los Muertos’, een jaarlijks feest in Mexico. Iedereen is verkleed in macabere
kostuums en gegrimeerd als zombies. De begeleidende muziek is die van een
opzwepende ‘batteria’ zoals bekend van de Latijnse carnavals.
Dan wordt
ingezoomd op een gemaskerde persoon in een donker pak waar een wit geraamte op
is geschilderd. Hij loopt met stevige pas door de menigte. Zijn pas wordt
gekruist door een man in een vergelijkbare uitmonstering met een fraaie gekostumeerde dame aan zijn zijde.

De camera wisselt dan in een vloeiende
beweging van de man naar het stel en volgt hen als ze het ‘Gran Hotel Ciudad de
Mexico’ binnen gaan. Normaliter zou er dan een ‘cut’ zijn, maar de camera loopt
naadloos door en volgt het koppel de trap op, de lift in en naar de hotelkamer
waar ze de maskers afdoen. We herkennen Daniel Craig als Bond. De twee geven
elkaar een kus. We zitten nog steeds in de eerste take. De dame loopt uit beeld
om zich op te frissen waarna Bond een automatisch geweer tevoorschijn haalt uit
een tas. Hij klimt uit het raam en naar het platte dak, loopt een stuk over de
rand van het dak en verschanst zich aan het einde achter een opbouw. Hij
bespiedt door de kijker van zijn geweer een groepje mensen achter een raam aan
de overkant van de straat. Bond beluistert hun gesprek met een richtmicrofoon
en lost vervolgens een salvo op hen waarna een explosie achter het raam volgt. We
zitten nog steeds in de eerste take! Het oude gebouw aan de overzijde van de
straat kan de ontploffing niet meer hebben en zakt langzaam in elkaar, een deel
van het gebouw meenemend waar Bond zich op bevindt. Hij weet behendig heen en
weer springend het neerstortende puin te
ontwijken en glijdt soepel van een onder 45 graden vallende muur naar beneden en
ploft dan op een bank die er ‘toevallig’ staat. Links en rechts dendert het
puin om hem neer. Bond staat op, doet zijn stropdas recht, veegt het stof van
zijn jasje en loopt stoïcijns weg. De toon is gezet. Van mij kan de film niet
meer stuk. Ik moet me inhouden om niet te applaudisseren. Een SUBLIEME opening!
Misschien wel de mooiste die ik ooit heb gezien!

Maar… de opening blijkt ‘by far’ het hoogtepunt van de film.
Helaas. Zo gedetailleerd als hierboven zal ik er verder niet op in gaan, maar
Spectre is vooral NIET spannend. Het plot lijkt wel geschreven door een kind en
er zit werkelijk geen enkel moment in dat je je afvraagt hoe dat nu allemaal
moet aflopen met onze 007. De regels van ‘suspense’ worden met voeten getreden
en de kijker komt werkelijk nergens in een spanningsboog terecht, althans, verhaaltechnisch. Daniel Craig
vind ik als Bond echt helemaal niks (J. ook) en dat helpt natuurlijk niet. Het
vrouwelijk deel van de Bond liefhebbers schijnt hem het meest sexy van alle
Bond acteurs te vinden. Schiet mij maar lek. De ‘Bond girl’ deze reis is de
Francaise Léa Seydoux. Aardig meisje hoor en vast een geweldige actrice, maar
allemachtig, wat een nietszeggende rol. Dat men de humor en de onderkoelde
‘over acting’ van bijvoorbeeld Roger Moore en Pierce Brosnan heeft losgelaten
ten faveure van wat meer spanning is een keuze. Blijkbaar om dichter bij het oorspronkelijke Bond-karakter te komen van Ian
Fleming’s boeken. Ik vind dat ontzettend jammer,
maar ja, ik ga er niet over. Ik vind wel, als je die kant op wilt, dat dan ook het verhaal geloofwaardig en echt spannend moet worden. Kies niet voor een ‘Bond Girl’ maar voor een ‘Bond Bitch’. Ik weet
wel iemand: Lilli Simmons uit de HBO-serie ‘Banshee’. Gratis tip aan Sam
Mendes, de regisseur, voor de volgende 007-versie.

Vonden we de film dus verder niets? Nee, dat is ook weer
niet het geval. Spectre is schitterend geproduceerd en geschoten op prachtige
locaties als Marokko, Rome, Oostenrijk, Londen en natuurlijk Mexico City. De Nederlander
Hoyte van Hoytema was verantwoordelijk voor het camerawerk en heeft zijn werk
meer dan uitstekend gedaan; de fotografie en belichting is werkelijk excellent. Over de casting heb ik het al een beetje gehad, maar niet over de 1500 figuranten die allemaal speciaal werden gegrimeerd en ‘dodenkostuums’ kregen aangemeten voor de openingsscène. Indrukwekkend. Het tempo van Spectre is voor het grootste gedeelte goed, hoewel ik in een paar
scènes nog wel het mes zou willen zetten. De muziekkeuze door Sam Mendes
(American Beauty) is prima. De ‘theme song’ van Sam Smith, ‘Writing’s on the
Wall’, vind ik daarentegen een gedrocht. Maar dat is een kwestie van voorkeur, misschien vindt u het wel prachtig. Het is behalve na de openingsscène verder niet meer te horen in de film, dacht ik.

Behalve de opening vonden wij een ander hoogtepunt de schitterende
en sfeervolle scène in Rome met Craig en Monica Belluci. Geschoten op locatie
bij het Museo della Civiltà Romana en Villa di Fiorano, alleen de namen staan
al garant voor mooie fotografie. De 50-jarige Belluci (tijdens de opname) trekt
natuurlijk volledig de aandacht naar het scherm, daar hoeft ze niets voor te
doen.
De muziek tijdens deze scène is zonder twijfel de mooiste uit de film: Vivaldi’s
Nisi Dominus: ‘Cum dederit delectis suis somnum’ door contratenor Andreas
Scholl. Wonderschoon! Scholl lijkt hier wel op Cecilia Bartoli, maar dat komt
door zijn ‘alto castrato’ stem. Een geweldige en gedurfde muzikale keuze voor
een Bond film.

Spectre bevat opmerkelijk veel rustige passages voor een
actiefilm. Maar gelukkig was, zoals gezegd, het publiek in onze zaal muisstil. Behalve
op de stoel direct aan mijn linker zijde… Daar zat een ventje van een jaar of
10 met een bak popcorn zo groot als een kantoorprullenbak. Welke mongool
verkoopt dat nou in een bioscoop? Hij was met zijn vader en zij zaten al toen
wij arriveerden. Vanaf het moment dat ik ging zitten hoorde ik in mijn linker
oor onafgebroken ‘crunch, crunch, crunch, crunch, crunch, crunch, crunch,
crunch, crunch, crunch’. Het was het constante gekraak van de popcorn tussen de
malende kiezen van het baasje naast mij. Hij was ook nog verkouden en onderbrak
zijn geknaag om de minuut door zijn neus zeer luidruchtig te schrapen en op te
halen. Dan was het een paar tellen stil en dan begon het weer. ‘Crunch, crunch,
crunch, crunch, crunch, crunch, crunch, crunch, crunch, crunch’. Schrapen,
slikken en weer ‘crunch, crunch, crunch, crunch, crunch, crunch, crunch,
crunch, crunch, crunch’. Na twintig minuten, de film moest nog beginnen, vroeg ik
J. of zij haar wurgkoordje bij zich had. Ze was het deze keer vergeten en bood
mij daarom lief aan van plaats te wisselen. De lieverd. Ze is niet zo
hypersensitief als ik en ze spaarde door de wisseling het ventje zijn leven en
mij enkele decennia brommen achter de tralies. J. vroeg het mannetje na een
tijdje wel of hij iets zachter zijn neus op kon halen. Haha. Daarna niets meer
gehoord. De ‘prullenbak’ was na tweeënhalf uur onafgebroken ‘gecrunch’ nog niet
voor een derde leeg.

O ja, de auto’s. Een Aston Martin DB10 voor Bond. Prachtige auto hoor, maar
een zilvergrijze? Hoog tijd voor een knalrode lijkt mij, of een gele, of een gifgroene, enzovoort. Wat denkt u van de Jaguar CX-75 concept car die 007 in Rome achtervolgt?

Aan het
einde van de film rijdt Bond weg met een gerestaureerde Aston Martin DB5 uit
1964. Je ziet alleen maar de achterkant en dat vind ik als liefhebber dan
weer erg jammer. Gemiste kans en dat maak ik nu maar even goed. Hieronder Sean Connery (dat is pas een ‘Bond’) met zijn originele DB5 uit Goldfinger.

Tenslotte nog even over de ‘Día de los Muertos’. Ik had er
echt nog nooit van gehoord. Het is een Mexicaanse feestdag die men viert tussen
31 oktober en 2 november. Men viert dan dat de zielen van overleden kinderen en
volwassenen naar de aarde terugkeren. De oorsprong is terug te herleiden naar
een Azteken festival gewijd aan de godin Mictecacihuatl. Fascinerend gegeven
toch? Spectre laat een vrij monochrome versie zien van het feest door het wat
gelige filter dat men heeft gekozen tijdens de Mexicaanse scènes. In
werkelijkheid, als je naar plaatjes op Google kijkt, is het een zeer kleurrijke
aangelegenheid. Het ziet er allemaal
spectaculair maar ook wat morbide uit. Mochten we rond die tijd ooit eens daar zijn , dan gaan we zeker kijken. Dat kennen we in Europa toch niet. Meer
informatie vindt u hier: http://tinyurl.com/ox5ue8k

Al met al ben ik (zijn we) echt niet negatief over de film. Houdt u
van mooie plaatjes kijken en regelmatig wat spektakel, dan bent u met Spectre
goed bediend. Wilt u een spannende film zien met inventieve plotwendingen en
een goed verhaal? Vergeet het dan maar. Wij hebben een prima avond gehad, maar
geen onvergetelijke, behalve de opening dan. Fantastisch!