Het was een dag vol verrassingen en wel in positieve zin en
dat werd onderhand wel eens tijd. Geweldig goed nieuws in de familie wat
betreft de gezondheidssituatie. Details laat ik verder achterwege, maar wat een opluchting! Stijn doet het uitstekend op zijn muziekopleiding en hoorde
dat hij volgend jaar verder mag (het afvalpercentage is 50%!). Zo waren er nog meer dingen deze dag die allemaal een positieve wending namen. Die avond zouden wij,
bij wijze van (verlaat) verjaardagscadeau, mijn schoonzus K. en een vriend een
lift geven naar Kwintsheul, onder de rook van Den Haag en Delft. Doel van hun
avond was een concert van ‘The Pink Floyd Project’, een Nederlandse Pink Floyd
Project tribute band. Ik had even getwijfeld of ik er ook heen zou gaan, maar
liet het maar lopen. Leuk, vast wel, maar je moet keuzes maken. Terwijl K. en
haar vriend bij het concert waren zouden J. en ik samen de tijd doden in Delft
en hen een paar uur later weer ophalen. Zo gezegd, zo gedaan. Het centrum van
Delft heeft misschien wel de mooiste binnenstad van Nederland en het zag er
allemaal geweldig gezellig uit. Alles in Kerstsfeer en terrasjes vol, want het
was de warmste decemberdag uit de historie. Bakkie gedaan bij ‘Kek’ aan de
Voldergsracht (een 10 in de AD koffietest), rond gelopen, fotootjes gemaakt,
even in het stadhuis gekeken (J. probeerde de voordeur even en we liepen zo
naar binnen, haha), tijdje in een mooie platenzaak gekeken en zo vermaakten we
ons prima.

Het concert begon om negen uur en we hadden gepland om elf
uur weer voor de deur te staan. Dan zou het wel ongeveer zijn afgelopen, zo dachten
wij. Even wachten vonden we ook niet erg.

Het aantal Pink Floyd ‘tribute-bands’ in de wereld is
ontelbaar. In Nederland hebben we er drie voor zover ik kan nagaan. Eén er van
is ‘Pink Project’, waar Peter Chatellin in speelt, bij de lezers van mijn
weblogs geen onbekende. De andere heet ‘Infloyd’ en die ken ik verder niet. Mijn
schoonzus wilde naar The Pink Floyd Project omdat daar Durga McBroom in meedoet,
volgens de ‘rumours’ degene die ‘The Great Gig In The Sky’ zingt op ‘Dark Side
Of The Moon’. U weet wel:

Volgens mij één van de beroemdste stukken zang in de
muziekhistorie waarbij de stem uitsluitend als instrument wordt gebruikt. Toen ik dat voor het eerst hoorde… wauw! Bovenstaande uitvoering komt van de Australische Pink Floyd versie. De zangeres is Bianca Antoinette. Mooie prestatie. De
naam Durga McBroom zei mij niets en ik meende toch dat er een andere naam aan het origineel was verbonden. Nou ja, dat ging ik nog wel even opzoeken.

Iets voor elf uur waren we weer in het pittoreske (not) Kwintsheul en parkeerden de auto. J. had zere voeten van het lopen op haar hakjes en bleef even zitten. Ik liep naar de sporthal en ik kon van ver horen dat het ‘Project’ nog volop gaande was. Er stond in het donker aan de zijkant van de hal een deur open.
Grote truck er naast, generatoren stonden buiten te draaien en binnen zag ik de
lichtjes en meters van een P.A. of zoiets. Er kwam net een man naar buiten
lopen die een sigaretje op stak terwijl tegelijkertijd Durga haar ‘Gig’ zong.
En dat klonk verdomd goed. Ik wenkte de man. Jonge goser met een opvallend knappe
kop. Ik vroeg hem hoe lang het nog zou duren. Hij haalde een stuk papier uit
zijn binnenzak, keek er even op en zei: “Anderhalf uur”. Oefff. Dat had ik niet
verwacht. Ik maakte een praatje met hem. “Ben je roadie?” Hij moest lachen. “Nee, haha, ik ben de zanger”. Oh… “We hebben twee zangers die David Gilmour ‘doen’,
ik ben degene die de ‘smooth’ liedjes doet”. Achteraf bleek dat ik met Chris
Mustamu had gesproken, een autodidact die al sinds de oprichting bij de band zingt en gitaar speelt (de andere ‘Gilmour’ is Bert Heerink, heb ik later opgezocht).

Terug naar de auto en J. verteld dat het nog lang niet
gedaan was en dat we nog een tijd moesten wachten. Met zulke verhalen hoef je
bij J. niet aan te komen: vijf minuten later stonden we vooraan in de
zaal terwijl ‘Money’ over ons heen denderde.

J. zocht haar zus op in de menigte en dat was een makkie. Ze stond vooraan bij het podium, zoals te verwachten. Toen ze elkaar
vonden kwamen de waterlanders bij K, precies tijdens ‘Comfortly Numb’, haar
favoriete nummer. Tranen van positieve emotie welteverstaan.

De schitterende foto hierboven heeft J. gemaakt met mijn Samsung. Ik stond er enkele meters achter. Ik was verrast door de kwaliteit van deze band. Zeer
vakkundig en enthousiast en voor een groot deel van de tijd niet van het
origineel te onderscheiden. Toch was er ook ruimte voor improvisaties door de
fantastische gitarist Henk Bennen en saxofonist Hans Wijnbergen. Het kinderkoor
van ‘The Wall’ hebben we helaas gemist. Al met al hebben we bijna anderhalf uur kunnen
meegenieten (voor nop). Als je van Pink Floyd houdt, zeker een aanrader.

O ja, Durga McBroom heeft wel een behoorlijk ‘Pink’ CV. Ze trad op als achtergrondzangeres bij nagenoeg alle live
concerten van de echte Pink Floyd tussen 1987 en 1994 en trad op met vele Pink Floyd
tribute bands over de hele wereld. Ze participeerde ook nog eens op een aantal officiële Pink Floyd albums. Maar ze was dus niet de zangeres in 1973 van het originele ‘The Great Gig
In The Sky’. Dat dacht ik dus al.

Clare Torry was degene die ooit de ‘Gig’ zong op Dark
Side Of The Moon. Wikipedia: ‘De zangeres kreeg voor haar inbreng slechts
30 pond, een normaal bedrag voor iemand die je inhuurt voor een middagje
studiowerk. In 2005 spande Torry een rechtszaak aan tegen de band en
de platenmaatschappij, omdat zij erkend wilde worden als medeauteur van het
nummer. Het Hof volgde de redenering en er kwam een gerechtelijke schikking,
waarvan de details niet openbaar zijn gemaakt.’

Het bleef niet lang onrustig in Kwintsheul. Dat heb je met
een zaal vol ‘oudere jongeren’, haha. De toch al lekkere dag had onverwacht een geweldig einde.