Een ‘Guilty pleasure’ is het genieten van een film,
tv-programma of stuk muziek dat over het algemeen niet hoog in aanzien staat en
wat je dan toch ‘stiekem’ mooi vindt. De Wereld Draait Door (DWDD) introduceerde
het als een terugkerend onderwerp. Matthijs van Nieuwkerk vroeg aan zijn muzikant-gasten
om een vertolking te doen van hun guilty pleasures en zette zo het begrip in
Nederland op de kaart. Erg leuk vond ik dat en zeer herkenbaar. Ook ik heb zo
mijn muzikale guilty pleasures, zoals mijn oudste vriend bekende trouw ‘The
Bold & The Beautiful’ te volgen, haha.

Het is natuurlijk een relatief begrip want ‘hoog in aanzien’
wil niet altijd zeggen dat iets deugt en andersom! André Hazes is een mooi
voorbeeld. Ooit laag in aanzien vanwege de aard van zijn muziek en volkse
publiek. Maar op enig moment werd hij ‘bon ton’ en zelfs omarmd door de
serieuze muziekpers. Maar ‘Dré’ was altijd al een fantastische zanger en
artiest, ook toen hij nog niet echt serieus werd genomen.

Ik heb ook mijn ‘guilty pleasures’ (hierna laat ik de
aanhalingstekens weg). Ik kom er op omdat ik onlangs werd getroffen door een mooie
song van Supertramp die ik hoorde op de radio tijdens een lange autorit. Ik was
het nummer vergeten en ik hoorde eigenlijk nu pas, ouder & wijzer (ten minste…), hoe goed en strak dat nummer in elkaar zat. Het gaf mij het idee om een paar van mijn ‘schuldige muzikale
pleziertjes’ te inventariseren. Ik deel wat van die pleziertjes hier met u.
Eigenlijk zijn mijn voorbeelden nauwelijks of zelfs helemaal niet guilty.
Het was enerzijds mijn omgeving die bepaalde dat muziek guilty was en
anderzijds vond ik de muziek die ik stiekem wel goed vond zelf ook niet
deugen. In de seventies, eighties en nineties waren we nogal ‘progressief’ in onze muzikale
ontwikkeling. Geen ruimte voor platvloers gedoe en brood en spelen. Een
onvolwassen misvatting. Ach, wijsheid komt met de jaren. Mijn guilty pleasures
hebben vooral met de ‘zwarte’ muziek uit genoemde tijd te maken. In de kern
eigenlijk allemaal derivate muziek van James Brown en Miles. Niet zo gek dat
dat juist mijn guilty pleasures zijn. Mijn voorbeelden zijn niet bedoeld om iemand
over de streep te trekken of iets ter discussie te stellen. Het blijft een
kwestie van smaak. Maar, misschien bereik ik er mee dat iemand een ‘Déjà vu’
krijgt en ook weer eens aan zijn of haar schuldige muziekjes denkt. Ik begin
met Supertramp, ik noemde ze al, maar verder is het vooral Disco, Soul, Rap & Hip
Hop en een zelfs een beetje Jazz. Het is een volstrekt willekeurig overzicht,
maar, vind ik, ontzettend leuk.

Supertramp – Cannonball (1985)
Ik haalde kunstschilder ‘P.’ al eens een paar keer aan. Ik
leerde hem kennen toen ik een jaar of 16 was. Hij was een paar jaar ouder dan
ik en was helemaal los op muziek van Miles Davis, Soft Machine, King Crimson,
Traffic, Brian Eno, Terry Riley, Philip Glass, Sibelius, Erik Satie en nog heel
veel meer. Hij was een enorme muzikale inspirator voor mij. Eén vreemde eend
zwom er in zijn muzikale bijt: Supertramp. Ik kende ze ook wel en vond ze stiekem
geweldig. Dat P. ze ook goed vond legitimeerde ook mijn enthousiasme voor deze
band, vond ik. De alternatieve ‘serieuze’ muziek scene liep destijds met een
boogje om Supertramp heen. Onterecht natuurlijk, want wat een vakkundige band
was dat! Hun composities liepen allemaal als een trein, ze speelden en zongen
de sterren van de hemel, de LP’s deugden van A tot Z en de liedjes kon je lekker
meezingen. Ik luister eigenlijk nooit meer naar ze, maar in de auto hoorde ik
een wat minder bekend nummer en zo kwam ik op het guilty pleasures idee. Echt
guilty zijn ze natuurlijk niet maar in mijn omgeving voelde dat wel zo.
Supertramp is weer helemaal hot en de heren touren weer voor hun wild-enthousiaste
fans van weleer.

K.C. & The Sunshine Band – I’m Your Boogie Man (1976)
Doe een CD van K.C. in de speler en geen mens kan meer stil
zitten. Ook nu nog zijn de songs ongelofelijk ‘catchy’. De vele hits zijn goed
geschreven, gearrangeerd en, gespeeld. In mijn tijd werd het afgeschreven als
goedkope flutmuziek. Als ik die songs nu beluister is het nog meer ‘sophisticated’
en gelikter dan ik mij kon herinneren. Disco deugt – een ode aan het leven en
wat muziek met je gemoed kan doen. Ik zag een interview vorig jaar of zo met
K.C. (Harry Wayne Casey). Ik geloof dat
onze pop goeroe, Leo Blokhuis, hem bezocht in zijn huis in Florida voor een
documentaire over Disco. Wat een leuke en energieke vent is die Harry Wayne.
Zulke mensen heb je in de muziek af en toe nodig. Ook K.C. staat weer op de
podia met zijn revival band. Muziek houdt een mens jong blijkbaar. Moet je wel
van de drugs en de drank weg blijven… Het filmpje is van TopPop. Geweldig
gewoon; let ook op de instrumentatie mét ‘horn section’.

Kool & The Gang – Get Down On It (1981)
De zwartere variant van K.C. met meer blazers, meer funk,
meer jazz, meer pop en misschien nog wel meer fun. Het was echt ‘not done’ om
Kool & The Gang te draaien in de seventies tijdens een groezelig avondje
met veel bier en joints. Op schoolfeestjes natuurlijk wel, maar dan keken de
‘liefhebbers’ vanaf de kant wat zuur toe terwijl de disco types met de leuke
meisjes stonden te swingen, haha. Geen discussie mogelijk wat mij betreft, een top
band! Deze uitvoering is live uit 2000 en maakt wel duidelijk wat een feest
deze mannen konden bouwen. Nog steeds trouwens. Voor 2016 staan er 30 concerten
gepland en de laatste twee in het Koninkrijk der Nederlanden. Moet je wel naar
Aruba, haha.

Rick James – Glow
(1985)
Bekend van ‘Super Freak’ en een behoorlijk verkeerde goser
die zich ongelofelijk veel problemen op de hals haalde (rare uitdrukking eigenlijk).
Deserteur, womanizer, drugs, zuipen, gevangenissen, gedoe met contracten,
andere muzikanten, you name it. Hij sprokkelde toch een behoorlijk muzikaal curriculum
bij elkaar en speelde ooit zelfs in een band met Neil Young! Met 56 was het
gebeurd met Rick toen een hartaanval hem velde. Super Freak is natuurlijk een
lekkere disco song en een wereldhit, maar Glow is nog veel verkeerder én veel
beter. Ik vind het een fantastisch nummer.

McHammer – U Can’t Touch This (1990)
Gaaf nummer. De sample is van ‘Super Freak’ van onze vriend
Rick. Best verkochte rap-song ooit. Stanley Kirk Burrell, dat is zijn echte
naam, is tegenwoordig baptist en helemaal actief in technologie en
ondernemersinitiatieven: http://tinyurl.com/h478tx4

Boz Scaggs – Lowdown (1976)
Geen zwarte artiest, maar wat een gave hit. Een gelikte
uitvoering bij Jools Holland. Boz begon ooit bij Steve Miller en speelt
tegenwoordig o.a. met Steely Dan in de band ‘Dukes Of September’. Check maar
eens. Boz is nog volop actief in de muziek. In 2015 bracht hij zijn laatse CD
uit. Niet mijn ding. Nee, geef dan Lowdown maar!

Tom Browne – Jamaica Funk T (1980)
Ja, die moet er natuurlijk ook bij. Fantastische song. Even
gezocht wat er van die man is gekomen. Nou, alive and kicking kan ik u verzekeren!
Ik heb een zeer interessant interview met Tom uit 2014, voor de (jazz-) liefhebbers,
bijgevoegd. Onverwacht perspectief.

Guru / Jazzamatazz / N’Dea
Davenport – When you’re near
(1993)
Guru was een Amerikaanse rapper. Hij was de projectleider
van ‘Jazzmatazz’ uit 1993, een mix van Jazz, Rap, Soul en Hip Hop. Twee CD’s
die (gedeeltelijk) briljante muziek bevatten, waarvan sommige een tikkie verkeerd.
Live backing door o.a. Lonnie Liston Smith, Branford Marsalis, Ronny Jordan,
Donald Byrd en Roy Ayers. Er staan
nummers op die de kern van de groove zo ongelofelijk goed raken, geweldig
gewoon. Het onderstaande nummer heeft één van de moosite grooves die ik ken. Hier is eigenlijk niets guilty’s aan, maar ik wilde het nummer er
gewoon bij hebben. Guru stierf aan de gevolgen van de Ziekte van Kahler, een
vorm van kanker, in 2010.

Lady Gaga (& Tony Bennett) – But Beautiful (1947)
Erg serieus werd Stefani Joanne Angelina Germanotta, oftewel Lady Gaga, aanvankelijk niet genomen. Onterecht, zoals ik al jaren geleden schreef. Ik vond ze gelijk al een
fantastische performer, pianiste en zangeres. Maar ja, haar extreme kleding,
exhibitionistisch gedrag en niet altijd even geslaagde techno-pop, beïnvloedden
haar imago als serieuze artiest ‘big
time’. Maar
het legde haar allemaal geen windeieren. Haar
samenwerking met de legendarische ‘crooner’ Tony Bennett laat wel zien waar
deze blondine (?) toe in staat is. Ze heeft zelfs vorige week opgetreden op het
Sinatra 100 All-Star Grammy Concert, daar kom je niet zomaar te staan! De
samenwerking van Gaga en Tony Bennett is magisch. In elke live performance is
duidelijk dat ze een echt team zijn en heel close. Bennett is tijdens de opname
88 en Lady Gaga 28 jaar. Het is heel knap dat zij 60 jaar ervaring weten te
overbruggen en dat Gaga zich staande weet te houden als jazz-vocaliste. Ik heb
een filmpje gekozen met een song uit 1947 wat door elke zich zelf serieus nemende Amerikaanse artiest wel een keer is vertolkt. Een monument op zich. (Let op de
microfoons: de M147 Tube van Neumann ± 3000 euri per stuk). Leuk weetje: Lady gaga’s stagenaam is afgeleid van het nummer van ‘Radio
Gaga’ van Queen. Een producer zei na een opname: “God that’s so Queen!
You’re so Radio GaGa. Very theatrical”. Ze besloot dat de samenvoeging van
Gaga met ‘Lady’ wel leuke connotaties had.

Lady Gaga – I Wish (Stevie Wonder) 1976
Deze heb ik gewoon bijgevoegd om maar eens te laten zien wat
een geweldige performer Lady Gaga is. Top moment: het sexy koortje dat perfect getimed bij 3:58 ‘You
Nasty Boy’ zingt, haha. Lady Gaga? I Love
her! Hier tijdens het Stevie Wonder Tribute op 10 februari dit jaar in L.A.

https://youtube.com/watch?v=SePCHBI6wKo

Frank Sinatra – I’ve Got You Under My Skin (1966)
Het meest guilty en het minst guilty. Het meest guilty omdat
niemand van mijn vrienden, volgens mij, weet dat ik een groot Sinatra
liefhebber ben. Ik heb het wel een paar keer aangehaald maar dat ging links en rechts
langs hen heen. Het minst guilty omdat de hele wereld wel weet dat Frank Sinatra één van de
allergrootste zangers uit de muziekgeschiedenis is. Terwijl ik dit schrijf is het zijn
geboortedag. Hij zou vandaag 100 worden. Puur toeval, maar daar geloof ik niet meer zo in. Ik denk niet dat er nog heel veel mensen van mijn generatie
zijn die Sinatra de aandacht geven die hij verdient. Heel erg onterecht. Het
nummer van Cole Porter komt van ‘Sinatra At The Sands’ met het Count Basie
Orchestra. Opgenomen in hotel ‘The
Sands’ in Las Vegas, april 1966. Wat mij betreft een absoluut meesterwerk en sowieso één
van de beste albums die ik heb. Helaas geen LP, maar die ga ik toch nog eens
proberen aan te schaffen want de CD klinkt helaas maar matig. Het is muziek dat een een tijdsbeeld vertegenwoordigt
en mij zelfs emotioneert. Frank is een belangrijke vertolker van het ‘Great
American Songbook’ en verplichte kost voor iedereen die serieus met muziek
bezig is. Wat doet hij eigenlijk in godsnaam in deze lijst? ‘Run for cover. Run and hide

Carolyn Leonhart – Nature Boy (1998)
Ik sluit af met een song van Nat King Cole. Helemaal geen
guilty pleasure, maar ik had al een draai gemaakt met Sinatra. Nature Boy is
een fantastische song en het is mijn weblog en ik ben de baas, haha. Natureboy is een sleutelwerk in het ‘American Songbook’.
Zoek het maar eens op in Google. Miles Davis, Gaga & Bennett, Celine Dion,
Marvin Gaye, Peggy Lee en zelfs David Bowie (voor de film ‘Moulin Rouge’)
vertolkten het. De uitvoering van Jon Hassell haalde ik ook al eens aan:
magisch! Carolyn heeft haar sporen verdient o.a. als vocaliste bij Steely Dan,
zo ‘ontdekte’ ik haar; ze sprong er echt uit. Een geweldige zangeres en een fantastische uitvoering
van Nature Boy samen met haar broer, Michael. Ze treedt tegenwoordig incidenteel op en haar full time job is ‘Assistant Professor’ op de Berklee College of Music in Boston. Dat u het maar weet.

Zo, langzamerhand begin ik weer serieus te worden en hoog
tijd om te kappen. Het was een beetje een reisje door ‘Memory lane’. Ik vond
het leuk om eens te grasduinen in die ouwe muziek. Misschien een aansporing om
dat ook eens te doen.