Mijnheer T. heeft wel wat op zijn geweten wat mij betreft.
Hij was badmeester in de provincieplaats waar ik opgroeide en had een ‘reputatie’
als ik het zo mag noemen. Het was 1964 of 1965 en ik diende mij de vaardigheid van het zwemmen
eigen te maken. In de vierde klas van de ‘Lagere School’, meen ik mij te herinneren, zou ik schoolzwemmen
krijgen zoals dat toen heette. Maar
blijkbaar wilde mijn ouders, terecht, dat ik en mijn zus het diploma al eerder
zouden halen. Mijn vader nam mij in de ochtend bij tij en ontij mee naar het oude
zwembad voor mijn eerste schreden in het ijzige water. Hij vond het heerlijk in
het zwembad. Ik niet en dan druk ik mij erg correct uit. De dampige kleedkamers
stonken naar ranzig zweet en vieze sokken en het water
van het zwembad, met name het ‘diepe’, was altijd steenkoud. Pas vanaf de
tweede helft van de jaren zestig werden zwembaden geleidelijk aan voorzien van
faciliteiten om het water te verwarmen. Tot die tijd had het water een temperatuur
tussen de 15 en 18 graden, afhankelijk van het seizoen. Dat is behoorlijk fris,
zeker als je een jaar of zeven bent en geen gram vet op je lichaampje hebt. Tegenwoordig
ligt de temperatuur van een binnenbad zo tussen de 23 en 25 graden! Om in het
diepe te leren zwemmen werd ik na enige tijd overgeleverd aan mijnheer T. Er was maar één manier, zo ging dat toen, om te leren
zwemmen. Je pakt zo’n mager trillend knaapje
bij kop en kont en flikkert hem in het ijskoude water. Vervolgens pik je hem met een metalen haak aan een stok weer
op aan zijn oksel. Zodoende verzuipt het huilende, proestende en naar adem
happende knaapje net niet. Je leert wél
heel snel hoe je boven water moet blijven. ‘Zachte heelmeesters maken stinkende wonden’ dacht
men destijds en zeker mijnheer T. had geen medelijden met die magere bevende kindertjes.

Het duurde ondanks deze didactisch prachtmethode wel even
voor ik diploma A had behaald. Het eindresultaat was, behalve het zwemdiploma,
een trauma voor het leven. Ik HAAT zwembaden én HAAT koud open water. Activiteiten
in en op het water zijn, als afgeleide daarvan, ook niet echt mijn dingetje. Dat begrijpt u. Dus
‘Sail’ zou wel het allerlaatste evenement zijn waar ik naar toe zou gaan hoor
ik u denken. Maar daar zit u dan toch een beetje naast…

Zeilen is inderdaad helemaal niets voor mij, want, nou
ja, dat heb ik net uit de doeken gedaan. In (sub-) tropisch water gaat het
allemaal nog wel, maar in Nederland… Een ervaring, vele jaren geleden, herinner
ik mij nog goed. Wij gingen met vrienden een weekend zeilen met een mooi jacht.
Een ‘state of the art’ schip dat al kon navigeren met behulp van de satelliet.
We voeren door de Zeeuwse wateren en de volgende dag via de Noordzee weer terug
naar Stellendam, ons vertrekpunt. Het was reuze gezellig, veel bier, veel gelachen,
Jan, Piet, Joris en Corneel, u weet wel. Maar toen op de Oosterschelde
plotseling windkracht zeven op stak, was ik even niet blij. De boot sloeg,
althans, dat was mijn perceptie, bijna om en we klommen allemaal op de hoge
kant van het schip.

Vrienden RH (waarmee ik als kind af en toe een beetje zeilde) en RB en de anderen vonden het allemaal prachtig. Ik zag alleen het donkere dreigende koude water van de Oosterschelde onder mij doorschieten. Ik weet het, ik ben een watje, maar het is allemaal de schuld van badmeester T.

Maar toch… ik ben altijd wél gefascineerd geweest door
dat stoere zeilgedoe. Ook als kind al. Ik tekende vroeger auto’s, maar ook
‘Clippers’, de zogenaamde ‘Tall Ships’.
Sterker, ik had prachtige reproducties hangen op mijn jongenskamertje van
schitterende Clippers, zoals de ‘Cutty Sark’ en de ‘Yankee Clipper’,
geschilderd door beroemde schilders uit de vorige eeuw. Een deel van de tekst
van Velvet’s Underground ‘Heroin’ zit sinds de jaren zeventig in mijn hoofd:

I wish that I was born a thousand years ago
I wish that I’d sailed the darkened seas
On a great big clipper ship
Going from this land here to that
I put on a sailor’s suit and cap

De romantiek en het avontuur sprak mij toen en nu nog
aan. Het toverde van die mooie plaatjes op mijn netvlies. Ik las ook over de V.O.C. en verhalen van wereldzeilers
als Francis Chichester, Chay Blyth en
anderen. En wat te denken van de trilogie ‘Muiterij op de Bounty´? Ik heb nog steeds het boek van mijn vader uit
de jaren veertig.

Tegenwoordig volg ik ook de Volvo Ocean Race via mooie filmpjes
op Youtube. Prachtig gewoon en de Nautische wereld heeft dus wel degelijk mijn oppervlakkige
interesse, maar ik ben uiteraard geen kenner en wil er beslist geen
participerend onderdeel van vormen. Dat is voor mannen met baarden.

Terug naar Sail Amsterdam 2015. Eerdere Sail evenementen hadden
we gemist en toen J. tegen een aanbieding van de NS aanliep voor deze nautische
super happening was ik gelijk enthousiast. Het arrangement bevatte een retour
treinreis én een rondvaart over het IJ.
Afgelopen vrijdag was het zover. Het was de derde dag van Sail en er
kwamen die dag ruim 500.000 bezoekers. Zaterdag waren er meer dan 600.000! Om
een idee te geven: Times Square in New York is de drukst bezochte toeristische
attractie ter wereld met gemiddeld bijna 100.000 bezoekers per dag. We zijn er
zelf geweest en het is er inderdaad reuze druk, maar ik kan melden dat Times
Square vergeleken met Sail een stille dorpsbrink is. On-ge-lo-fe-lijk, wat
waren er ontzettend veel mensen in Amsterdam! Waanzinnig gewoon. Het was wel
duidelijk, onze hoofdstad was gedurende Sail Amsterdam 2015 de navel van de
wereld. De teller stond aan het eind van de laatste dag op 2,3 miljoen
bezoekers!

Nog even wat feitjes want ik wil wel een beetje volledig
zijn. Sail Amsterdam is een 5-jaarlijks, meerdaags maritiem evenement in Amsterdam.
De eerste Sail werd gehouden tijdens ‘Amsterdam 700’ in 1975 en men besloot er
een vijf-jarige traditie van te maken vanwege het grote succes. Sail wordt elke
editie groter en dit jaar was het zelfs het grootste maritieme evenement uit de
historie! Sail is in feite een parade van monumentale zeilschepen uit de hele
wereld die bewonderd kunnen worden tijdens de vaart door het Noordzeekanaal en
langs de kades van het IJ in Amsterdam. Sail is gratis voor alle bezoekers (langs de kades) en
dat wil men zo houden.

Onze treinreisje verliep soepel en we stapten vlak voor
Amsterdam Centraal, na een half uurtje wachten, in een traditionele
rondvaartboot. Het weer was wat bewolkt, maar in de loop van de middag brak de
zon door. We voeren via het
Oosterdok een ronde over het IJ langs de
Sumatrakade met de ‘Tall Ships’ en weer retour. Uiteindelijk zijn we bijna twee
uur onderweg geweest. Het heeft weinig zin om te vertellen wat we zagen. U hebt
het allemaal op TV kunnen zien en Youtube staat vol met schitterende
verslaggeving. Maar het was een GEWELDIGE ervaring. Het aantal mensen, bootjes
en schepen was adembenemend en de sfeer was werkelijk niet normaal goed. We
hebben toch weer bewezen dat ‘we’ in Nederland een fantastisch evenement kunnen
neerzetten van wereldniveau. Ik hoop dat we er de volgende editie weer bij
kunnen zijn. Gelukkig waren er (bijna) geen incidenten op Sail, maar op het Centraal Station was er
wel even paniek toen we naar huis wilden
terugreizen. Uit het niets barstte het plotseling van de politie en het publiek
werd gesommeerd aan de kant te gaan voor… Ja, dat was eigenlijk onduidelijk. Tot dat het
sein ‘all clear’ werd gegeven. J. vroeg een agent wat er aan de hand was
geweest. Er bleek iemand met een wapen in de trein (onze bloody trein!) te
lopen en die hadden ze er even uitgeplukt. Mogen die agenten nu eindelijk eens
een behoorlijk salaris verdienen minister Van der Steur?

Uiteraard zijn wij ons weer te buiten gegaan met de
fotografie. Het was heel lastig om me in te houden. Met name toen de zon
doorbrak werd het erg fotogeniek. Een paar honderd foto’s met een digitale
camera of smartphone maak je bij Sail met een poep en een zucht. Ik schat het
aantal foto’s dat gemaakt is door alle bezoekers tussen de kwart en half
miljard! Wat moet je er mee eigenlijk hè? Nou ja, op een website (of Facebook e.d.)
zetten en delen, anders heb je er helemaal niets aan, niet waar? Ik realiseer
mij dat het bijna onmogelijk is om onderscheidende foto’s te maken maar ik heb
toch een selectie gemaakt.

Een impressie: http://pictures.stoneageimages.com/#!album-60-77

Tot een volgende keer maar weer. Ahoi!